Μιχάλης Λαζάρου

(~mihalis)

Που 'μουν ένας μπόμπιρας τεσσάρων, πέντε χρονών και γίνονταν τραπέζι στο σπίτι του παππού μου, έπαιζα το ακόλουθο παιγνίδι: προσπαθούσα να κυκλοφορώ αναμέσα στον κόσμο χωρίς να με δει κανένας. Έμπαινα από την κουζίνα στο σαλόνι, έπεφτα πίσω από τον καναπέ και προχωρούσα στα γόνατα μου και μετά κατέληγα στην εξώπορτα. Και μετά πάλι από την αρχή. Ήταν όλα ένα θέατρο στημένο για μένα… και αν με "έβρισκαν" ποτέ (συνήθως την ώρα του γλυκού ή καμιά θεία που ήθελε να δει πόσο "μεγάλωσα") εγώ πήγαινα πίσω και ξανά από την αρχή…