Μιχάλης Λαζάρου

(~mihalis)

Στην Κύπρο, εκτός από τα σουβλάκια, τα πράγματα είναι ακριβά. Αυτό είναι το πρώτο μας δεδομένο: σε σχέση με τους μισθούς ένας καφές, ένα εστιατόριο, τα ρούχα, τα διαμερίσματα, η γη, τα ηλεκτρονικά είναι πολύ ακριβά. Μπορεί να είναι θέμα συνήθειας ή αποδοχής της κατάστασης αλλά ορισμένα πράγματα είναι άξιας απορίας. Ποιός αγοράζει πουκάμισο τριάντα λιρών; Πολλοί αν όχι όλοι.

Εδώ είναι το πρόβλημα. Αν είμαι εγώ ο Χ αντιπρόσωπος και πουλώ το πουκάμισο 15 λίρες ή 30 λίρες "πολλοί αν όχι όλοι" θα το αγόραζαν. Στην Κύπρο είτε γιατί δεν υπάρχουν άλλες επιλογές και η αγορά είναι μικρή, είτε γιατί η νοοτροπία μας είναι τέτοια, η τιμή πάντα τοποθετείται στο ανώτατο αποδεκτό όριο. Έτσι γίνεται πάντα; Όχι. Εαν ξέρεις ότι δυο καταστήματα πιο κάτω θα το βρεις 10 λίρες πιο φτηνά πας εκεί. Απλά στην Κύπρο υπάρχει ένα έμμεσο καρτελ. Ο καταστηματάρχης, αντιπρόσωπος κτλ λαλεί: "Εγώ ξέρω ότι σε τούτη την μικρή αγορά δεν πρόκειται να πουλήσω παρισσότερα από 5 κομμάτια, άρα για να βγάλω τα κόστα μου και κέρδος πρέπει η τιμή να είναι τόσα." Σε μια μεγάλη αγορά, που θα πουλήσεις σίγουρα 200 κομμάτια, ξέρεις ότι τουλάχιστον θα καλύψεις το κόστα σου και θα βγάλεις ένα Α κέρδος, έτσι οι τιμές μπορούν να είναι πιο χαμηλές. Επιπλέον, όταν ξέρεις ότι (περίπου) όσο βάλεις την τιμή ο άλλος θα αγοράσει γιατί να μην την πάρεις ώσπου σε πέρνει;

Η ζήτηση στην Κύπρο σχεδόν δεν επηρεάζεται από την τιμή. Είτε πουλώ 3 λίρες, είτε πουλώ 9 λίρες πάλι πουλώ. Άρα πουλώ 9 και τίποτα δεν θα αλλάξει γιατί τόση είναι η αγορά.