Μαρίνος Κλεάνθους

(~mkleanth)

Ευχαριστούμε Τουρκία!

Posted by Μαρίνος Κλεάνθους Mon, 12 May 2008 17:43:22 EEST

Ο λόγος για τις σελίδες του Τουρκικού και του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών .Με αφορμή το σάλο που ξέπασε χτες για αυτά που υπάρχουν στη σελίδα του Τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών, αποφάσισα να κάνω μια μικρή έρευνα.

Δεν θα ασχοληθώμετο περιεχόμενο και την προπαγάνδα. Θα ασχοληθώ απλά με τους τίτλους και τη βιτρίνα. Και πιο ειδικά τους τίτλους και τη βιτρίνα της σελίδας περί Κύπρου.

Οποιοσδήποτε επισκέπτης της σελίδας, μπορεί εύκολα να βρει τις τουρκικές θέσεις περί Κυπριακού χωρίς ιδιαίτερο ψάξιμο. Εκτός από το ειδικό τμήμα “Cyprus”(ΔΕΣ http://www.mfa.gov.tr/sub.en.mfa?55806b36-748e-4504-bab5-4ca952070a1c )με έκπληξή μου διαπιστωσα πως η Κύπρος υπάρχει ακόμη και στην ειδική σελίδα που υπάρχει για τις σχέσεις της Τουρκίας με τις χώρες - μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρά το γεγονός ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι αναγνωρισμένη από την Τουρκία. (ΔΕΣ http://www.mfa.gov.tr/sub.en.mfa?03375ab1-ec0f-4550-adc5-ddf1e355c5f7 )

Τι θα συνέβαινε όμως αν σας πληροφορούσα πως στην αντίστοιχη σελίδα του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΜΙΑ αναφορά περί Κύπρου και μάλιστα η Κύπροςούτε κανεμφανίζεται στη λίστα των χωρών της Ε.Ε.; (ΔΕΣ: http://www.mfa.gr/www.mfa.gr/en-US/Policy/Geographic+Regions/Europe/Relationships+with+EU+Member+States/ )

Γκάφα του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών;Εσκεμμένη παράλειψη στο όνομα της “Ελληνοτουρκικής Φιλίας” ;Αντίδραση για την εκλογή τουνέου Κύπριου Προέδρου;

Γεγονός είναι ότι το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικώνόχι μόνοδεναναφέρει τίποτε για το Κυπριακό, αλλά και δεν αναγνωρίζει (!!!) την Κύπροως μέλοςτης Ε.Ε.΄(Μάλτα, Λεττονία κλπ κλπ φιγουράρουν κανονικά για όσους βιαστούν να πουν πως η σελίδα δεν ανανεώθηκε από την είσοδο των 10 χωρών του 2004)

Όσο και αν ψάξει κανείς η Κύπρος δεν υπάρχει σε καμιά γεωγραφική περιοχή για την οποία η Ελλάδα έχει επίσημη θέση, σε αντίθεση με το ελληνικό ενδιαφέρον που φαίνεται να υπάρχει γιατην Αϊτή,το Λίβανο, την Κολομβία κλπ.

Από την άλλη, η τουρκική σελίδα”αγκαλιάζει”την Κύπρο και προπαγανδίζει ελεύθερα τις θέσεις της γιατο κατά τα άλλα “εθνικό μας θέμα”.

Μήπως θα έπρεπε ο Χριστόφιας να κάνει διάβημα… στον Έλληνα Πρέσβη στη Λευκωσία, ήμήπως το θέμανα αφεθεί στονΑρχιεπίσκοπο;;;

Τι εννοεί ο Κάρογιαν;;;

Posted by Μαρίνος Κλεάνθους Sat, 10 May 2008 21:53:21 EEST

Το διάβασα πάνω από 10 φορές για να το εμπεδώσω: Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Βουλής και Πρόεδρος του ΔΗ.ΚΟ Μάριος Κάρογιαν, αφού εγκανίασε ένα ιδιωτικό σχολείο στη Λευκωσία, ανέφερε στην ομιλία του πως "η ιδιωτική εκπαίδευση στην Κύπρο πρέπει να ενισχυθεί ακόμη περισσότερο" . (δες: http://www.sigmalive.com/news/local/22592 )

Αφού λοιπόν εδώ και δεκαετίες οι Κύπριοι φολογούνται και σπονσάρουν το ημι-δημόσιο (!) , ελιτίστικο και ιδιωτικό English School (το νομικό καθεστώς του οποίου κανένας δεν τόλμησε να αγγίξει, αφού η πλειοψηφία των μαθητών είναι παιδιά βουλευτών και Υπουργών) , ο κ.Καρογιάν - απόφοιτος ιδιωτικού σχολείου και ο ίδιος- δίνει έμφαση στην ανάγκη όπως η Πολιτεία "επιχειρήσει να δώσει την απαιτούμενη στήριξη και ενίσχυση στην ιδιωτική εκπαίδευση."

Δεν έχω αντιληφθεί ακόμη ποια προβλήματα αντιμετωπίζουν τα ιδιωτικά σχολεία, ώστε να θέλουν "ακόμη περισσότερη" ενίσχυση από το Κράτος. Ούτε και η συζητήση γίνεται για το αναφαίρετο δικαίωμα οποιουδήποτε πολίτη να πληρώσει προκειμένου να φοιτήσει σε ιδιωτικό εκπαιδευτήριο.

Αυτό, όμως, που με κάνει να απορώ για τη δήλωση Κάρογιαν είναι το γεγονός ότι σε μια εποχή που θα έπρεπε η Πολιτεία να στρέφεται στο πως μπορεί να βελτιώσει και να ενισχύσει τη δημόσια παιδεία του τόπου, προβάλλεται η ανάγκη για ενίσχυση της ιδιωτικής παιδείας ως προτεραίοτητα.

Παραπαιδεία , λυκειακό σύστημα χωρίς προσανατολισμό, βαρυφορτωμένη ύλη, παλιομοδίτικοι τρόποι διδασκαλίας, προβλήματα πειθαρχίας των μαθητών, ανάπηρο δημόσιο Πανεπιστήμιο, παραγωγή βαθμοθηρικών μαθητών, υλικοτεχνικές ελλείψεις… είναι μερικά από τα θέματα της δημόσιας παιδείας του τόπου που μου έρχονται στο μυαλό και που χρειάζονται άμεση και έντονη ενίσχυση από την Πολιτεία.

Πριν λίγα χρόνια, η θέση μου ως Προέδρου του Μαθητικού Συμβουλίου του Παγκυπρίου Γυμνασίου, μου έδωσε τη δυνατότητα να ζήσω από κοντά όλα τα προβλήματα που είχε το κατά τα άλλα "ιστορικό" Σχολείο. Η μεγάλη πρόκληση που είχε το Σχολείο ήταν πως παρα το γεγονός ότι είχε τους πόρους για τα έργα- επισκευές που χρειαζόταν άμεσα να γίνουν, το δαιδαλώδες νομικό καθεστώς του κάθε κληροδοτήματος και οι αναποφάσιστες Σχολικές Εφορείες οδηγούσαν σε αδιέξοδα. Έτσι, κάθε φορά που έβρεχε η στέγη έσταζε σχεδόν παντού ενώ η Σεβέρειος Βιβλιοθήκη είχε καταντήσει αραχνιασμένο νεκροταφείο βιβλίων.Τις ίδιες εκείνες μέρες, η Πολιτεία αποφάσιζε να χρηματοδοτήσει έργα εκατομμυρίων για τις αυξημένες ανάγκες του ιδιωτικού English School.

Με ενόχλησε η διατύπωση του Προέδρου της Βουλής.Ως πολίτης και ως απόφοιτος δημόσιου σχολείου με ενοχλεί το κάλεσμα προς την Πολιτεία να ενισχύσει την ιδιωτική εκπαίδευση, την στιγμή που η δημόσια παιδεία παραπαίει.

Είμαι περίεργος να δω εαν θα υπάρξουν αντιδράσεις…

Το "Σύνδρομο Γιωργάκη" κτύπησε τους Βρεττανούς Εργατικούς...

Posted by Μαρίνος Κλεάνθους Thu, 08 May 2008 01:15:09 EEST

Και οι δυο τους ήταν πετυχημένοι ως Υπουργοί. Έζησαν στιγμές μεγάλων διπλωματικών θριάμβων και οι δημοσκοπήσεις τους λάτρεψαν.Και όταν το δακτυλίδι της εξουσίας τους δόθηκε μετά βαϊων και κλάδων, πνίγηκαν στις ίδιες προσδοκίες που τους ανέδειξαν…

Αυτά, ίσως, να είναι τα μόνα κοινά σημεία των ηγετών της κεντροαριστεράς σε Ελλάδα και Αγγλία.Όσοι παρακολούθησαν την "ιστορική ομιλία εξόδου" του Μπλερ πριν ακριβώς ένα χρόνο, και γνώριζαν τα βασικά της ελληνικής πολιτικής σκηνής, θα μπορούσαν να είχαν πάθει "deja vue".

Ο Κώστας Σημίτης, αφού προέβλεψε τη μεγάλη ήττα του 2004, έφυγε από την πίσω πόρτα του Μεγάρου Μαξίμου κάνοντας "αυτό που ζητούσαν και οι δημοσκοπήσεις": όρισε τον Γιωργο Παπανδρέου για διάδοχο.

Στην Αγγλία, μετά από ένα οργιώδες παρασκήνιο, ο Τόνι Μπερ έδωσε τη σκυτάλη στον Υπουργό Οικονομικών Γκόρτον Μπράουν. Πολλά έχουν λεχθεί για τις σχέσεις των δύο ανδρών. Η φιλία τους έγινε καχυποψία και εν τέλει εχθρότητα.

Γεγονός πάντως είναι πως οι Εργατικοί ένα χρόνο μετά, και σύμφωνα με τις πρόσφατες δημοτικές εκλογές, είναι πια το τρίτο κόμμα, μια μονάδα πίσω από τους Φιλελευθερους Δημοκρατικούς και πάνω από δεκαπέντε πίσω από τους Συντηρητικούς του Κάμερον.

Πρόβλημα εικόνας; Κουρασμένο εκλογικό σώμα; Κρίση ιδεολογικής ταυτότητας;

ΠΑΣΟΚ και Εργατικοί ψάχνονται να βρουν τη συνταγή της εκλογικής επιτυχίας.Ο χρόνος θα δείξει αν το πλεονέκτημα που έχει ο Μπράουν να είναι ακόμη στην Κυβέρνηση και να σχεδιάζει τις εκλογές σε περίπου ένα χρόνο , θα αποτελέσει και τη σανίδα σωτηρίας του.

Μέχρι τότε, όμως, θα πρέπει να αντέξει την εσωκομματική φουρτούνα αμφισβήτησης που μόλις έχει ξεκινήσει.

Οι πολιτικοί στην Κύπρο έχουν άποψη για όλα... και πρέπει καθημερινά να το εμπεδώνουμε!

Posted by Μαρίνος Κλεάνθους Mon, 21 Apr 2008 15:19:40 EEST

Πρόβλημα ναρκωτικών, κυκλοφοριακό, βία στα σχολεία, υδατικό, ο τουρισμός στην Κύπρο, χουλιγκανισμός στα γήπεδα, άνοιξε η Λήδρας, το μήνυμα της εθνικής επετείου, η μαθητική στολή..για όλα αυτά και για τόσα άλλα έχουν άποψη οι πολιτικοί μας και πρέπει καθημερινά τα κανάλια μας το θυμίζουν.

Εδω το πρόβλημα δεν είναι γιατί τα κυπριακά κανάλια καλούν συνέχεια τον Αγγελίδη, τον Ιωνά Νικολάου,τον Κατσουρίδη, τον Σιζόπουλο, τον Κενεβέζο και μια χούφτα άλλους -κατά τα άλλα συμπαθείς- πολιτικούς.

Τα ερωτήματα είναι δύο: γιατί βλέπουμε συνέχεια τους ίδιους πολιτικούς στους δέκτες μας και δεύτερο και σημαντικότερο γιατί δίνεται μικρόφωνο μόνο σε πολιτικούς και τεχνοκράτες για κάθε ζήτημα που συζητείται στην τηλεόραση.

Ως τηλεθεατής και ως πολίτης - ψηφοφόρος το λέω καθαρά: με κούρασαν!

Γιατί δηλαδή ο οποιοσδήποτε πρόεδρος οποιασδήποτε κοινοβουλευτικής επιτροπής, να είναι η μόνη αυθεντία και η μόνη φωνή με άποψη που αξίζει προσοχής από την τηλεδημοκρατία μας;

Και για να μην τα ρίχνουμε όλα στους πολιτικούς μας , η ευθύνη για την αδιάκοπη ανακύκλωση τηλεδιαλόγων βαρύνει κυρίως τους δημοσιογράφους.Κι αυτό γιατί, ένας πολιτικός που τον παίρνει τηλέφωνο ο παρουσιαστής και του ζητά να έρθει στην εκπομπή για να συζητήσουν "το κορυφαίο αυτό ζήτημα", παρά το ότι την προηγούμενη βδομάδα ήταν ξανά καλεσμένος 3 φορές για 6 διαφορετικά άλλα θέματα, δύσκολα θα πει όχι.

Φαίνεται πως οι Κύπριοι δημοσιογράφοι, όταν έχουν να αντιμετωπίσουν "τα κορυφαία αυτά ζητήματα" έχουν μάθει σε λύσεις fast food.

Έτσι, σε μια συζήτηση για τα ναρκωτικά, αντί να κάνουν μια ουσιαστική συζήτηση με πρώην ή και νυν χρήστες, με γιατρούς, κοινωνιολόγους και με τον αρμόδιο πολιτικό, επιλέγουν να προβάλουν τις θέσεις των μόνιμων τηλεφίλων τους.

Ο λόγος των πολιτών έχει εξαφανισθεί από τα κανάλια, από τη στιγμή που εμείς οι πολίτες ψηφίσαμε τους αντιπροσώπους μας στη Βουλή.

Το μήνυμα το λάβαμε.

Τώρα ίσως ήρθε η ώρα να εξαφανισθούμε και εμείς από την ίδια την κοινωνία!

Οι στοιχειωμένες γειτονιές της Κύπρου...

Posted by Μαρίνος Κλεάνθους Fri, 18 Apr 2008 12:27:47 EEST

Μαδρίτη , Απρίλιος 2008. Πλάθα Μαγιόρ.

Καθόμαστε, πίνουμε μπύρα, ακούμε τη μουσική από τους περιπλανώμενους.Η πλατεία εγκαινιάστηκε με αίμα, αφού το 1621 εκεί έλαβε χώρα η εκτέλεση του Ροδρίγο Καλδερόν, υπουργού του Φιλίππου Γ'. Ο Καλδερόν συμπεριφέρθηκε με τόση αξιοπρέπεια τη μέρα της εκτέλεσής του που, παρότι ο λαός της Μαδρίτης τον μισούσε, η φράση "περήφανος σαν τον Ροδρίγο στην κρεμάλα" χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα.

Από τότε, στον ίδιο χώρο έγιναν εκατοντάδες δίκες της Ιεράς Εξέτασης και απαγχονισμοί.Κι όμως! Η πιο "στοιχειωμένη" πλατεία της πόλης, σήμερα αποτελεί σημείο συνάντησης για ζευγαράκια, τουρίστες και Μαδριλένιους.

Στα χρόνια των φοιτητικών μου χρόνων στη Θεσσαλονίκη, λέγαμε "ραντεβού στην Καμάρα". Σε ένα μέρος, δηλαδή, που κτίστηκε για να συμβολίζει το θρίαμβο των Ρωμαίων κατακτητών που κυρίευσαν την πόλη.

Ο χρόνος ξορκίζει κάθε κακό που κουβαλά μαζί της η ιστορία.

Στην Κύπρο, η Μεσαορία, οι πέτρες του κάστρου της Κερύνειας, οι σπηλιές του Πενταδακτύλου και τα δέντρα του Καραβά, κρύβουν τον πόνο και το παράπονο των ψυχών που χάθηκαν.

Η Λήδρας, με την αιματοκυλισμένη πράσινη γραμμή, άρχισε να ξορκίζεται. Το σύμβολο διχόνοιας μετατράπηκε στο πιο χαλαρό δρόμο της πόλης.Η λύση, βέβαια, είναι ακόμη σε αναμονή. Αισιοδοξώ, όμως, πως δε θα αργήσει η στιγμή που θα περπατάμε στις στοιχειωμένες γειτονιές της Κύπρου με χαμόγελο, για φωτογραφίες και μπύρα! Πως δηλαδή δε θα αργήσει η στιγμή που κάθε κακό της πρόσφατης μας ιστορίας θα ξορκιστεί και θα μπορούμε να κοιτάζουμε με αισιοδοξία το μέλλον της κοινής μας πατρίδας.

Τι σκέψεις μου έφερε μια μπύρα στην Πλάθα Μαγιόρ!

Ώρα Λήδρας.

Posted by Μαρίνος Κλεάνθους Thu, 03 Apr 2008 22:03:47 EEST

Ο Κοσμάς, ο μικρός Κεμάλ, ο βιολάρης Θεόδωρος και άλλες 64 μορφές κάθονται σε μια πλατεία, μπροστά από την εκκλησία και το τζαμί, πίνουν τον καφέ τους και κουβεντιάζουν. Ο λόγος για το σπουδαίοτερο, ίσως, έργο της σύγχρονης κυπριακής τέχνης: τον "Κόσμο της Κύπρου" από τον Αδαμάντιο Διαμαντή.

Ένα έργο που πέρα από το θαυμασμό που προκαλεί για το μέγεθός του (11 τελάρα, με διαστάσεις 17,5 μέτρα μήκος και 1,75 μέτρα ύψος), μαγνητίζει κάθε παρατηρητή του με την απεικόνιση του όμορφου και αθώου χτες της Κύπρου που δεν ζήσαμε: μιας Κύπρου χωρίς εντάσεις, στρατούς και οδοφράγματα.

Φίλος του Γιώργου Σεφέρη, ο Διαμαντής αφιέρωσε πέντε χρόνια για να ολοκληρώσει τον "Κόσμο της Κύπρου", δηλαδή το 1972, δύο χρόνια πριν την τουρκική εισβολή. Η έρευνά του, ομως, ξεκίνησε δεκαετίες πριν.

Στις σημειώσεις του ο Διαμαντής μας γνωρίζει τα πρόσωπα που ζωγράφισε και εξηγεί τους λόγους που τα επέλεξε.Ο Μάρκος, από την Περιστερωνοπηγή "ψηλός, μεγάλος, μεγαλοπρεπής", με τον Χατζημιχαήλ από το Γέρι που θύμωσε όταν κατάλαβε πως τον παρατηρούσε ο ζωγράφος, ο Παπακωνστάντινος από το Πέρα Χωριό, που ήθελε να του τονίζουν το όνομά του στο "στα" και η Αρτζού από τη Μελάναρκα της Καρπασίας είναι μερικές από τις μορφές.

Μετά την εισβολή, ο Διαμαντής ψυχικά καταπονεμένος, ξανάφτιαξε σε πολύ μικρότερη κλίμακα το έργο, στην ίδια πλατεία και με τους ίδιους πρωταγωνιστές, με τη διαφορά όμως πως αυτή τη φορά αντί να κάθονται ανέμελα, ήταν σηκωμένοι και ανήσυχοι… Ο φόβος του Αττίλα της εισβολής διακρινόταν στα πρόσωπα τους.

Σήμερα "Ο Κόσμος της Κύπρου" φιλοξενείται στη Θεσσαλονική, στο Τελλόγλειο Ίδρυμα, αφού η εισβολή το βρήκε εκτός Κύπρου και επιθυμία του Διαμαντή ήταν το έργο ζωής του "να επιστρέψει όταν πια έρθει και η ειρήνη στο νησί."

Αυτά θυμήθηκα με την ευκαιρία του ιστορικού ανοίγματος της οδού Λήδρας, στη Λευκωσία, έπειτα από 45 τόσα χρόνια. Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι βρισκόμαστε ξανά στο ιστορικό κέντρο της πόλης, για επικοινωνία, κουβέντα και καφέ αφού το τείχος που συμβόλιζε το μαύρο χτες έπεσε.

Η λύση, όμως, ακόμη περιμένει.

Μετά τον ενθουσιασμό, τους λοκμάδες και τα μπαλόνια, η Λήδρας δίνει σκυτάλη στο διάλογο. Και από το αποτέλεσμα του διαλόγου αυτού θα φανεί αν ο κόσμος της Κύπρου θα έχει το μέλλον που του αξίζει.

Ας ελπίσουμε όλα να πάνε καλά…

"Την Ελλάδαν θέλομεν και ας τρώγομεν πέτρες..."

Posted by Μαρίνος Κλεάνθους Tue, 01 Apr 2008 23:57:52 EEST

Μόλις είχε γίνει η αναγνώριση της σορού του Γρηγόρη Αυξεντίου. Το κορμί του καμένο. Οι Άγγλοι, μετά από πολύωρη μάχη μαζί του”κατάφεραν” να τον εξολοθρεύσουν ρίχνοντας βενζίνη στο κρησφύγετό του και καίγοντάς τον ζωντανό. Ο πατέρας του νεκρού ήρωα,μετά την αναγνώριση,συνοδευόμενος από κάποιον οικογενειακό του φίλο που οδηγούσε αυτοκίνητο , έφευγε από το νεκροτομείο με το χαμόγελο στα χείλη.

“Κύριε Αυξεντίου… Με εντυπωσιάζεις. Μόλις είδες το γιο σου νεκρό και εσυ χαμογελάς;” τον ρώτησε.

“Γιε μου… Εν θέλω να με δουν οι σκύλοι κατακτητές να κλαίω…!” απάντησε με μια λεβέντικη περηφάνια.

Ο 18χρονος Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο τελευταίος απο τους απαγχονισθέντες, που συγκινεί μέχρι σήμερα με τους στίχους του, γράφει για τελευταία φορά στην αδελφή του: “ώρα 7.30 μ.μ. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο ομορφη μέρα. Μη ρωτάτε το γιατί…” Αυτόπτες μάρτυρες που ήταν μαζί του στις τελευταίες του στιγμές, λένε πως ο ήρωας χαιρέτησε ακόμη και τον δήμιό του , με μια χειραψία “συγχωρήσεως και αφέσεως” , στάθηκε περήφανα κάτω από τη θηλειά και έψαλε τον εθνικό ύμνο… Τέτοιος γίγαντας ήταν….!

Αυτός ήταν ο αγώνας της ΕΟΚΑ (1955-1959).

Πέρα από το γκρίζο και το μίζερο που δίνει η αντιπαράθεση για τα όποια λάθη και τις αδυναμίες που μπορεί να είχε ο αγώνας, είναι αδιαμφισβήτητο πως η θυσία του Αυξεντίου, του Μάτση, του Πίττα, του Παλληκαρίδη, του Ζάκου και τόσων άλλων αποτελεί την πιο σημαντική κληρονομία αλλά και το πιο βαρύ φορτίο που έχουν οι επόμενες γενιές της Κύπρου.

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ, δεν είναι ούτε ο Γρίβας, ούτε η Δεξιά, ούτε ο Μακάριος.Ο αγώνας ήταν πολύ υπεράνω οποιουδήποτε αρχηγού, παράταξης ήκόμματος. Η 1η Απριλίου 1955 είναι η μέρα του ελληνισμούτης Κύπρου που βροντοφώναξε για ελευθερία καιεθνική δικαίωση.

Και κάθε 1η Απριλίου, πρέπει να είναι μέρα υπενθύμισης σε όλους μας πως ο αγώνας ακόμη δεν τελείωσε. Η θυσία των ηρώων ακόμη περιμένει τη δικαίωση. Και δικαίωση θα έρθει, ότανη Κύπρος απαλλαγεί από την κατοχή. Όταν όλοι οι κάτοικοι του τόπου μας (Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι) μπορέσουν να επιστρέψουν στη γη και στα σπίτια τους.

Αιωνία τους η μνήμη,

Λευκωσία 1η Απριλίου 2008.

Κάντε Facebook ! Οχι Πόλεμο!

Posted by Μαρίνος Κλεάνθους Fri, 28 Mar 2008 00:35:22 EET

Μετά τις υποθέσεις περί "διάπραξης εγκλημάτων στο Second Life", τώρα ήταν η σειρά του Facebook!

Πιο αναλυτικά, ο Michael Hurst είναι ο πρώτος άνθρωπος στον κόσμο που οδηγήθηκε στο Δικαστήριο για προσπάθεια παρενόχλησης, μέσω του κοινωνικού δικτύου Facebook.

Όλα ξεκίνησαν πριν λίγους μήνες όταν προσπάθησε να γίνει… φίλος με την πρώην κοπέλα του (για τους φίλους που χρησιμοποιούν το δίκτυο , πολύ απλά της έκανε request…!) Η ίδια, θεώρησε ότι την παρενοχλεί και του κίνησε αγωγή.

"Ένιωσα πολύ αναστατωμένη! Θέλω να συνεχίσω τη ζωή μου και όχι να την σκιάζει η παρουσία του πρώην μου!" ανέφερε στο Δικαστήριο.

Σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης, ο Michael και η Sophie χώρισαν πριν ένα χρόνο μετά από ένα δεσμό που κράτησε 16 μηνες. Η Sophie όμως αναστατώθηκε όταν 8 μήνες μετά το χωρισμό τους, διαπίστωσε πως ο Michael της ζήτησε να γίνουν φίλοι μέσω Facebook!

"Με είχε ενοχλήσει και στη δουλειά, όταν μου έστειλε ένα μυθιστόρημα με τη σημείωση ότι είναι ένα πολύ όμορφο βιβλίο!", ανέφερε στο Δικαστήριο.

Ο δικηγόρος του Michael, στους ισχυρισμούς περί "παρενόχλησης" είπε πως το Facebook είναι ανοικτό στον κάθε ένα, όπως ακριβώς και η χρήση ενός τηλεφώνου.

Τελικα, η υπόθεση έκλεισε χτες, με την απόφαση του Βρεττανικου Δικαστηρίου πως "τίποτε ακραίo δεν συνέβη…"

Η αφή της Ολυμπιακής Φλόγας και η διαμαρτυρία για το Θιβετ

Posted by Μαρίνος Κλεάνθους Mon, 24 Mar 2008 17:33:36 EET

Έπεσα τυχαία σήμερα το μεσημέρι στην απευθείας κάλυψη της τελετής αφής της ολυμπιακής φλόγας από το σοβαροφανές BBC World. Δευτερόλεπτα μετά το ξεκίνημα της ομιλίας του Προέδρου της Κινεζικης Ολυμπιακής Επιτροπής , δύο άτομα έτρεξαν προς το μέρος του , κρατώντας πανό με το σύνθημα “FREE TIBET”.

“Έγινε αυτό που οι Ελληνικές αρχές φοβούνταν… Μπήκαν μέσα στην εκδήλωση οι υποστηρικτές του Θιβετ” , ανέφερε ο παρουσιαστής.

Ο σκηνοθέτης άλλαξε απότομα το πλάνο, οι αστυνομικοί λύσσαξαν πάνω στους διαδηλωτές, και όταν μετά από λίγο όλα ηρέμησαν, οι τηλεοπτικοί φακοί ξαναεστίασαν στον Κινέζο ομιλητή.

Και τότε είναι που ξεκίνησε ο πόλεμος του BBC. Οι εκφωνητές θύμωσαν με τα τηλεοπτικά αντανακλαστικά του σκηνοθέτη και οσα δεν πρόλαβαν να δουν.

“Κρίμα! Μια χώρα που ισχυρίζεται πως είναι η χώρα της δημοκρατίας να συμπεριφέρεται με τέτοιο τρόπο!” (αναφορά του παρουσιαστή, τα σχόλια δικά σας)

Η αλήθεια είναι ότι το BBC, όπως και το CNN αλλά και όλα τα λεγόμενα μεγάλα διεθνή δίκτυα , έδειξαν υπερβολικό ζήλο στην κάλυψη των τελευταίων γεγονότων στο Θιβέτ. Στο βωμό της αντικινεζικής προπαγάνδας δεν έχαναν ευκαιρία να υπερβάλλουν το τι πραγματικά γινόταν εκείνες τις μέρες. Χαρακτηριστικά το BBC μίλησε από την πρώτη μέρα για εκατοντάδες νεκρούς, ενώ τελικά οι ίδιοι οι εξεγερθέντες μετά από μια βδομάδα συνεχόμενων συγκρούσεων, τους μέτρησαν στους 130. (δεν υποτιμώ τον αριθμό, αλλά τις πολιτικάντικες βιασύνες των δημοσιογράφων)

Πολλές βδομάδες πριν, ο Independent κυκλοφόρησε με εξώφυλλο τον Σπήλμπεργκ , καθώς δήλωσε πως παραιτείται από την καλλιτεχνική ευθύνη των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου για λόγους που έχουν σχέση με το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα.

Κι, όμως τις ίδιες μέρες που γινονταν τα επεισόδια στο Θιβετ, οι ταραχές στην Τουρκία με τις δεκάδες συλλήψεις δημοσιογράφων και πολιτικών, τα πανάκριβα γενέθλια του Μουκάμπε στην πεινασμένη Ζιμπάμπουε και η αιματηρή πέμπτη επέτειος της εισβολής στο Ιρακ, με τους χιλιάδες νεκρούς στρατιώτες και τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς Ιρακινούς (οι στατιστικές των συμμάχων λένε πως οι ντόπιοι νεκροί αριθμούν 200 - 900 χιλιάδες!) έμειναν στο ράφι.

Για την ιστορία, οι εκφωνητές του BBC συνέχισαν την κάλυψη με τα ερωτήματα του τύπου:

"Πώς είναι δυνατό να υπάρχουν 1000 έλληνες αστυνομικοί στο χώρο, αλλά να μην αποφεύχθηκε η διαμαρτυρία" και

"Είναι προσβλητική για τους Έλληνες διοργανωτές , αυτή η εικόνα;"

"Είναι αλήθεια οτι οι σχέσεις της Ελλάδας με την Κίνα είναι πολύ στενές και οι ελληνικές αρχές δεν ήθελαν με τίποτε να χαλάσει η σημερινή τελετή;"

Η ώρα της Λευκωσίας

Posted by Μαρίνος Κλεάνθους Fri, 21 Mar 2008 20:19:15 EET

-Τι καφέ θα πιείτε σήμερα;

Ρώτησε ένας Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος το Δημήτρη Χριστόφια ενώ προσερχόταν στον τόπο της συνάντησής του με τον Ταλάτ.

-Οι Τουρκοκύπριοι μιλούν ακόμη για το Σχέδιο Αναν και εσεις για τη Συμφωνία της 8ης Ιουλίου. Πως θα τα βρείτε;

Συνέχισε.

Η σύντομη απάντηση Χριστόφια έδωσε το στίγμα της στρατηγικής του για την επίτευξη της λυσης:

"Φίλε μου, θα πιούμε καφέ κυπριακό!"

Και πράγματι! Μετά τη Ζυρίχη, μετά τη Λουκέρνη ,το Μπούρκενστοκ και τη Νεα Υόρκη, ήρθε η ώρα της Λευκωσίας. Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα από τη σημερινή πολυδιαφημιζόμενη συνάντηση Χριστόφια - Ταλάτ.

Πέρα από τα επικοινωνιακά -και εν μέρει ουσιαστικά- τεκταινόμενα περί Λήδρας, Λιμνήτη και όσων άλλων οδοφραγμάτων ακολουθήσουν, ο νέος Πρόεδρος θέλει να ξεκινήσει άμεσα ο διάλογος.

"Θέλουμε μια ελεύθερη Κερύνεια. Μια Κερύνεια χωρίς κατοχικά στρατεύματα. Έστω και υπό Τουρκοκυπριακή Διοίκηση!" ανέφερε πριν λίγες μέρες ενώπιον του Αρχιεπισκόπου, με στόχο του να προετοιμάσει το περιβάλλον για τις επικείμενες εξελίξεις.Η εκλογή του "επικίνδυνου", "κομμουνιστή", "ανθέλληνα", "άθεου", "αντιευρωπαϊστή" Χριστόφια, έφερε το μεγαλύτερο εφιάλτη στον Ταλάτ. Και ταυτόχρονα τη μεγαλύτερη ελπίδα των Κυπρίων (Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων).

Κι' αυτό γιατί πέρα από το γεγονός ότι οι ξένοι "φίλοι μας" βλέπουν στο πρόσωπο του νέου Προέδρου την ελπίδα για λύση, ο Δημήτρης Χριστόφιας έχει με το μέρος του και τον πιο σημαντικό παράγοντα που μπορεί να έχει δυναμικό ρόλο στις εξελίξεις: οι Τουρκοκύπριοι γνωρίζουν εδω και χρόνια και εμπιστεύονται το νέο Πρόεδρο.

Τον θυμούνται από παλιά όταν μιλούσε περί "επαναπροσέγγισης", "αποστρατικοποίησης" και "μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης". Τον θυμούνται όταν αγωνιζόταν με τον Ταλάτ για δημοκρατία και απεξάρτηση από τις "μητέρες πατρίδες". Και ξέρουν καλά πως όταν ο Χριστόφιας μιλά για "κυπριακό καφέ", δεν το λέει απλά για να το πει. Αλλά το λέει και το εννοεί.

Το θέμα είναι αν και ο Ταλατ θυμάται τους κοινους αγώνες με τον παλιό του σύντροφο Χριστόφια ή αν στο δωμάτιο της ψευδοεξουσίας του, ο καφές που σερβίρουν είναι πια μόνο τουρκικός…

St Patricks Day και η οργή της Βασίλισσας...

Posted by Μαρίνος Κλεάνθους Mon, 17 Mar 2008 01:59:44 EET

Δεν πέρασε μια βδομάδα από τότε που η εργατική -και “γιαλαντζί” κεντροαριστερή- κυβέρνηση Μπράουν πρότεινε ως μέτρο για πρόωθηση της βρεττανικής ταυτότητας τη διαβεβαίωση από τους μαθητές πίστης και υποταγής στη Βασιλίσσα, και φαίνεται πως το θέμα αποσύρεται άρον άρον.

Πρώτα ήταν η οργισμένη άρνηση των Σκοτσέζων, οι οποίοι αφού θύμισαν παλαιότερες δηλώσεις τους πως “εντός της δεκαετίας θα έχουν πετύχει ανεξαρτητοποίηση”, δεν κατάλαβαν γιατί οι κρίσεις ταυτότητας των Εγγλέζων πρέπει να τους αφορούν.

Ακολούθησαν οι Μουσουλμάνοι, των οποίων οι εκπρόσωποι μίλησαν με διπλωματική γλώσσακαι χωρίς νααποκλείουνμια “συγκινητική τελετή των μαθητών υπερ της πατρίδας και στην παρουσία της Βασίλισσας”, έδειξαν να τα μασάνε για ό,τι έχει σχέση με όρκους και υποταγές.

Και σήμερα σκυτάλη πήραν οι “πηγές των Ανακτόρων”. Με ένα καθαρά κατευθυνόμενο πρωτοσέλιδό της η DailyMail αποκάλυψε το θυμό και την οργή της Βασίλισσας και του διαδόχουμε την ενλόγωπρότασηκαι για το γεγονός ότι μπλέχτηκαν χωρίς καν να ερωτηθούν .

Τις ίδιες μέρες που οι Εγγλέζοι προσπαθούν να βρουν αυτά που τους ενώνουν, και τον τρόπο που θα ενισχυσουν τα βρεττανικά ιδεώδη -αν υπάρχουν κάπου κι αυτά-, οι Ιρλανδοί δεν άφησαν πόλη της Αγγλίας χωρίς παρελάσεις καισυναυλίες προκειμένου να γιορτάσουν τηνπιο σημαντική εθνική τους γιορτή: η St Patricks Day έδωσε την ευκαιρία σε χιλιάδες Ιρλανδούς να φορέσουν τα εθνικά τους χρώματα (πράσινο και πορτοκαλί),να κυματίσουνστους δρόμους την σημαία τους, να παίξουν την παραδοσιακή τους μουσική σε πλατείες και κεντρικούς δρόμους,να χορέψουνκαι να μοιραστούν λίγα από τα στοιχεία εκείνα που τους διαφοροποιούν από κάθε άλλο λαό.

Είμαι πραγματικά περίεργος να δω αυτή η συζήτηση περί "britishness" πού θα οδηγήσει…