Τα σκουριασμένα σ' αγαπω
Posted by Μαρίνος Κλεάνθους Sun, 10 Feb 2008 04:29:27 EET
O Παπαθανασίου το ζωγράφισε κάπως έτσι:
"Μιλώ με τις πηγές που ζούνε μοναχές και τους μιλώ για σένα πως όταν με κοιτάς, σαν λες πως μ'αγαπάς αγγέλοι φτερουγίζουν.
Και μ' απάντησαν: "Είναι χάρτινοι οι αγγέλοι. Άμοιρη ψυχή μη ξεγελαστείς."
Ερωτευόμαστε και απογοητεύομαστε. Παθιαζόμασε αλλά και απομυθοποιούμε…Και έτσι με το χρονο φοβόμαστε.
Τρέμουμε να αγαπήσουμε, αρνιόμαστε να υποχωρήσουμε, αποφεύγουμε να νιώσουμε.Και άρα δε θέλουμε να δώσουμε.
Έτσι καταντήσαμε τον έρωτα σήμερα.Τις πιο πολλές φορές πρωταγωνιστούμε στα σενάρια που κάποτε εμείς οι ίδιοι απορρίψαμε. Γινόμαστε οι αδίστακτοι θύτες σε επεισόδια που χτες είχαμε το ρόλο του αδύναμου θύματος.
Γεμίζουμε τη ψυχή μας με σκουριασμένα στερεότυπα προκειμένου να καλύψουμε τις συναισθηματικές μας αναπηρίες.Δανείζουμε κουτσές ευαισθησιες και ψάχνουμε για άτοκα δάνεια αγάπης.
Kαι έτσι ενώ μασάμε τσίχλα, λέμε ληγμένα "σ' αγαπώ!
"Happy Valentines Day με μόνο 15,99 - Οι προσφορές ισχύουν μέχρι εξαντλήσεως του στοκ.
Άμοιρη ψυχή μη ξεγελαστείς!
Reader's Comments
Πολύ ωραία αυτά που έγραψες.. Απλά… Με κάλυψες! Γιατί η αγάπη σήμερα κατάντησε σαν "ζώο" προς εξαφάνιση. Οι περισσότεροι ζουν μέσα σε ένα κόσμο που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει και δεν λένε να βγουν έξω. Φοράνε μια μάσκα και κυκλοφορούν ανάμεσα μας, χωρίς να αποκαλύπτουν τεράστιες διαστάσεις του πραγματικού τους εαυτού. Προσποιούνται για να μην τους καταλάβουν, για να μην τους ρωτήσει κανείς "τι σκέφτεσαι" ή "τι νιώθεις". Για να μην χρειαστεί να δώσουν εξηγήσεις, για να μην χρειαστεί να αποκαλυφθούν. Αυτή η μάσκα γίνεται το καταφύγιο τους, και αν επιτέλους αποφασίσουν να την βγάλουν, τα πάντα ανατρέπονται και οι ισσοροπίες χάνονται. Και αυτό τους τρομάζει, συνηθισμένοι που ήταν στην ηρεμία, αναζητούν ξανά τη μάσκα που τόσο πολύ είχαν συνηθίσει να ζουν μαζί της. Και όλα αυτά γιατί φοβούνται να αφεθούν, φοβούνται να νιώσουν! Και εν τέλει υποχωρούν..
" Τρέμουμε να αγαπήσουμε, αρνιόμαστε να υποχωρήσουμε, αποφεύγουμε να νιώσουμε.Και άρα δε θέλουμε να δώσουμε. "
Όπως εκαταντήσαμε σήμερα… Βλέπω το πολλά φυσιολογικό να πλέον να τρέμουμε.. Για όλα γενικώς και ειδικώς..!
Συμφωνώ και επαυξάνω με όλα τα πιο πάνω!! Όλοι κάποια φάση της ζωής μας "Ερωτευόμαστε και απογοητευόμαστε Παθιαζόμαστε αλλά και απομυθοποιούμε…" Αυτό όμως που πρέπει όλοι πραγματικά να προσπαθήσουμε να αποφύγουμε είναι ο φόβος που δημιουργείτε με το χρόνο… Γιατί αυτός είναι ένας από τους κυριότερους λόγους που "η αγάπη σήμερα κατάντησε σαν "ζώο" προς εξαφάνιση". Ο φόβος για το τι θα σκεφτούν οι άλλοι… ο φόβος για το μετά… ο φόβος για το που θα καταλήξει… φόβος φόβος φόβος… Αρχίσαμε όλοι και λίγο πολύ κρυβόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό… Σκεφτόμαστε συνεχώς το αύριο… το μετά και δεν ζούμε σχεδόν ποτέ για την στιγμή… για το τώρα… Καταπιέζουμε συνεχώς τον εαυτό μας βάζοντας τον συνεχώς στην θέση της αδράνειας… Να μην σκέφτεται να μην νιώθει… Ποιος το κατάφερε αυτό μέχρι τώρα?? κανείς… Όσο και αν προσπαθούμε να πείσουμε συνεχώς τον εαυτό μας ότι είμαστε 'καλά' τόσο πιο πολύ χάλια καταντούμε… Και όταν πλέον το αντιληφθούμε μπορεί να είναι πλέον πολύ αργά… Και το χειρότερο είναι πάντα να βρίσκουμε κάπου αλλού να ρίχνουμε το φταίξιμό μας… έστω και αν "Γινόμαστε οι αδίστακτοι θύτες σε επεισόδια που χτες είχαμε το ρόλο του αδύναμου θύματος" Μένουμε σιγοβράζουμε και περιμένουμε… και ο λόγος πάλι… ο φόβος και τα complex μας… και έτσι συνεχίζουμε να περιμένουμε… περιμένουμε… περιμένουμε… να περιμένουμε τι όμως?? Όταν εμείς μένουμε αδρανείς ζώντας στον 'δικό' μας κόσμο… και μετά θυμώνουμε με τον εαυτό μας για την συμπεριφορά του αλλά και πάλι την επόμενη φορά ξαναπέφτει στην παγίδα του περίμενε… μέχρι να το πάρει απόφαση ότι βρίσκετε σε λάθος στάση… Αλλά και πάλι μπορεί να είναι αργά… Το 'λεωφορείο' θα έχει φύγει και εμείς εκεί.. να περιμένουμε… ξεγελώντας τον εαυτό μας με ψευδαισθήσεις και όνειρα ότι θα' ρθει και άλλο λεωφορείο που μπορεί να είναι καλύτερο… Αν όμως χάσαμε ήδη από φόβο αυτό που θα μας πήγαινε στον προορισμό που θα θέλαμε??
Μαρία Ευθυμίου πολύ σωστή η άποψη σου.
Παρόλα αυτά ,βρε παιδιά , πιστεύω ότι το αίνιγμα ίσως να είναι απλό. Όπως λέει και ο Tom Robbins : “Σπαταλάμε το χρόνο μας ψάχνοντας το τέλειο υποκείμενο του έρωτα ,αντί να χτίζουμε τον τέλειο έρωτα.” Επειδή πάντα φταίνε και οι δυο… Λεξούλες , έχεις εμπιστοσύνη ,αλήθεια,…., ¨σεβασμό¨ δηλαδή .