Η έμο ψυχή μας με τα τρέντι θέλω της!
Posted by Μαρίνος Κλεάνθους Sat, 01 Mar 2008 14:12:37 EET
Έχουμε τα πάντα. Κάθε μέρα βλέπουμε χιλιάδες πράγματα, διαβάζουμε και ακούμε για άλλα τόσα και επιλέγουμε ορισμένα απο αυτά. Και κάθε μέρα που περνά βρισκόμαστε στο ίδιο ακριβώς σημείο που ήμαστε και χτες.
Πέσαμε με τα μούτρα στο σύνθημα του σήμερα και καταναλώνουμε με μανία. Αγοράζουμε το τζιν της λαμπερής επωνυμίας, τη ζώνη “που θα βγάλει μάτια”, το νέο κινητό “για να είναι της εποχής” και την τσάντα - επένδυση (!).
Την επομένη μέρα ξαναβυθιζόμαστε στο κενό μας. Και προσπαθούμε να αγοράσουμε το είναι μας.
Σέρνουμε από βιτρίνα σε βιτρίνα την τρέντι εικόνα μας και ψάχνουμε να αγοράσουμε αυτό που θα καλύψει την έμο ψυχή μας.
Θέλουμε να έχουμε αξία. Και ξέρουμε καλά πως να την αποκτήσουμε.
Ο Oliver James στο τελευταίο του βιβλίο “Ο εγωιστής Καπιταλιστής” (στα αγγλικά: “The Selfish Capitalist” εκδ.Vermilion) το γράφει απλά: όσο πιο πλούσιοι γινόμαστε, τόσο και λιγότερο χαρούμενοι είμαστε.
Οι γυναίκες από τα πέντε τους ονειρεύονται να γίνουν Μπάρμπι στη θέση της Μπάρμπι. Την ζηλεύουν για το σώμα, την ομορφιά, το αυτοκίνητο, το σπίτι με το τζιακούζι και τις πλαστικές της φίλες.
Αυτό είναι το σύνδρομο της Μπάρμπι: του πλαστικού Παράδεισου και των πλαστικών σχέσεων.
Είναι το ίδιο σύνδρομο που οδηγεί σήμερα κάθε γυναίκα να μη χάνει επεισόδιο του Sex and the City. Ο πλαστικός Κεν και οι πλαστικές φίλες απεκτησαν ονοματεπώνυμο:Mr Big, Μιράντα, Σαμάνθα και Σαρλότ.
Είναι το ίδιο σύνδρομο που έφερε και τις πλαστικές κάρτες.
Αγοράζω, αγοράζεις , αγοράζουμε - Δίνουμε και παίρνουμε αξία καθημερινά. Με πλαστικά χαμόγελα,πλαστικές σχέσεις, πλαστικές ανάγκες.
Ε, πως να το κάνουμε;
“Σ΄αυτό τον κόσμο που ζούμε τον σακάτικο, είθιστε να δολοφονούν το αληθινό!”
Reader's Comments
Αγαπητέ μου φίλε έγραψες !
Το καταναλωτικό σύστημα της εποχής μας προωθεί τον άκρατο υλισμό. Προσπαθούμε συνεχώς να κερδίζουμε περισσότερα για να ξοδεύουμε περισσότερα, ώστε να επιδεικνυόμαστε στα άτομα του κύκλου μας αλλά και σε όποιο μας αντικρίσει ή συναναστραφεί μαζί μας.
Έχουμε χάσει τον προσανατολισμό μας και έχουμε καταντήσει κενές υπάρξεις, ανδρείκελα αλλά και συντηρητές ενός ψυχοφθόρου συστήματος που απλά αποτρέπει τον άνθρωπο από το να απολαύσει τις μικροχαρές και αλλά και την ομορφιά της ζωής.
Διόρθωση:
[..] να απολαύσει τις μικροχαρές και την ομορφιά της ζωής.
Πράγματι! Ποιό το νόημα να αγοράζεις π.χ. ας πούμε, φωτογραφική μηχανή 900 λιρών (λέμε τώρα), την στιγμή που δεν ξεχωρίζεις μια φωτογραφική από μια κονσέρβα; Δηλαδή αυτή η επιδειξιομανία βρε παιδί μου….
Πως αποκτάτε η ομορφιά της ζωής; Όπου στην ουσία είναι εύθραυστη και το πιο σημαντικό φθείρεται, μέρα με την μέρα. Πλησιάζει πιο κοντά στο τέλος της, απομακρύνεται από την αρχή της.
Τον χρόνο, αυτόν φοβάμαι ότι το ξέχασες . Υπάρχει και μια άλλη θεωρία, ότι περνάς όσο πιο καλά μπορείς, αντιλαμβάνεσαι, αυτό τον λίγο χρόνο. Και αν μπορείς στο έπακρο ,γιατί όχι. Τα όνειρα πολλές φορές είναι αυτά που μας τα εμφυτεύει το περιβάλλον και η κοινωνία μας. Λέγοντας την λέξη κοινωνία , μιλώ προσωπικά για την πλαστικοποίηση που αναφέρεις… Μόνο που όπως προστατεύεις κάτι σε πλαστικό έτσι και τον εαυτό μας πιστεύω .
Μήπως η απλότητα , η λιτότητα έχει και αυτή ορισμό; Πρωσικά δεν νομίζω. Ο καθένας είναι υπόλογος αν θα ακολουθήσει το ρέμα που αναφέρεις .Προσωπικά ,πιστεύω αυτό που έχει σημασία είναι να υποστηρίξουμε τον σκοπό της παρουσίας μας πάνω σε αυτόν τον πλανήτη και αυτό σημαίνει να υποστηρίξουμε με το χάρισμα που διαθέτει ο καθένας την προσωπικότητα του μη καταστρέφοντας τις ισορροπίες πάντα( ότι και αν σημαίνει αυτό).
Η επίδειξη, η απληστία, μπορεί να είναι μέρος της υπερυλιστικής ,υπερκαταναλωτικής κοινωνίας που ζούμε, αλλά πιο πολύ μέρος της είναι η ιδέα της εξέλιξης ,καθώς και η ιδέα της ασφάλειας. Όχι, δεν είναι όλα πλαστικά ,αλλά πάρα πολύ ανθρώπινα. Θες παράδειγμα, η ανασφάλεια, η κατάθλιψη, η δόξα, η εμπιστοσύνη, η μοναξιά, τα μυστικά, η αδυναμία …..Όλα αυτά απεναντίας προωθούν, εγκυμονούν και όχι ,δεν φτιάχνονται από τον ερχόμενο κόσμο της Αταντλίδας , που έχεις περιγράψει.
Όσο για το φεμινιστικό μέρος του υλικού κόσμου ( Μπάρπη…) καλύτερα να μιλήσει μια γυναίκα. Πολλές θεωρίες γενικά που γράφτηκα για αυτό το θέμα, από πολύ σημαντικές αντρικές προσωπικότητες ήδη έχουν καταρριφθεί από γυναίκες.
Αν και συμφωνώ με τις πιο πάνω απόψεις, οφείλω να αναφέρω και την άλλη πλευρά του νομίσματος. Το χρήμα δεν είναι ευτυχία αλλά πολλά προβλήματα πηγάζουν από την έλλειψη αυτού, άποψη την οποία είχε αναπτύξει και συμφωνήσει ο Αριστοτέλης. Πιο απλά, όπως αναφέρετε στο PSYCHO του Hitchcock, «το χρήμα δεν αγοράζει την ευτυχία αλλά εξαγοράζει την δυστυχία».