"Την επόμενη μέρα δεν πέθανε κανείς..."
Posted by Μαρίνος Κλεάνθους Tue, 04 Mar 2008 01:47:25 EET
Μπορεί ένας μουσικός που παίζει βιολοτσέλο να νικήσει το θάνατο; Αυτό είναι το βασικό ερώτημα στο τελευταίο και εξαιρετικά ανθρώπινο μυθιστόρημα του νομπελίστα συγγραφέα Ζοζέ Σαραμάγκου "Περί Θανάτου" (εκδ. Καστανιώτη).
Σε μια χώρα 10 εκατομμυρίων κατοίκων η θάνατος, γιατί περί γυναίκας πρόκειται, αποφασίζει για 7 μήνες να μη σκοτώσει κανένα. Η ετοιμοθάνατη βασιλομήτωρ, οι κατ' επανάληψη αυτόχειρες, και οι ηλικιωμένοι γέροντες επιβιώνουν , τους επιτρέπεται να μείνουν στη ζωή σε μια κατάσταση "συνεχόμενου ύπνου" ή νάρκωσης.
Οι αρχικοί, όμως, πανηγυρισμοί με το σημαιοστολισμό των μπαλκονιών, έδωσαν σκυτάλη στα κοινωνικά προβλήματα και στην κρίση των θεσμών. Το κράτος, η εκκλησία, οι ασφαλιστές και οι νεκροθάφτες..όλοι τους αναζητούν λόγο ύπαρξης.
Και είναι τότε που η θάνατος (ο συγγραφέας επιμένει στο θηλυκό) ξαναπαίρνει την κατάσταση στα χέρια της και ενημερώνει τους ανθρώπους πως απο εδώ και στο εξής θα πεθαίνουν κανονικά, με προειδοποίηση μάλιστα μιας εβδομάδας. Οι μωβ φάκελοι που αποστέλλονται με την "προειδοποίηση θανάτου" δημιουργούν πανικό.
Ένας φάκελος, όμως, με παραλήπτη ένα 49χρονο μουσικό επιστρέφεται κατ' επανάληψη στην αδίστακτη αποστολέα. Και είναι τότε που η θάνατος αποφασίζει να λύσει το πρόβλημα που όμοιό του δεν έχει συναντήσει ξανά.
Για όλα υπάρχει θάνατος.
Μπορεί, όμως, μια μελωδία του Μπαχ σε βιολοτσέλο να συγκινήσει την ίδια τη θάνατο;