Περί βλακείας...
Posted by Μαρίνος Κλεάνθους Tue, 22 Jan 2008 21:48:33 EET
Ο κάθε ένας από μας έχει και την ανασφάλειά του: Ο κολλητός μου ότι θα τον παρατήσει η γκόμενα, η γιαγιά μου ότι θα της λείψουν οι κρέμες Voltaren , ο συγκάτοικός μου ότι μπορεί να πάρουμε φωτιά στο σπίτι από τον βραστήρα του νερού και εγώ ότι σε λιγα χρόνια θα είμαι καραφλός.Και όσο μεγαλώνουμε , οι ανασφάλειές μας πληθαίνουν. Βγαίνουν στην επιφάνεια αργά αλλά προοδευτικά, γίνονται εμμονές και κολλούν στον εγκέφαλό μας επηρεάζοντάς μας τη ζωή.
Όσα πιο πολλά ξέρουμε, τόσο πιο δυστυχισμένοι είμαστε. Ξέρουμε, άρα συγκρίνουμε, άρα διεκδικούμε , προσπαθούμε, αποτυγχάνουμε και άρα επιστρέφουμε στη δυστυχία μας. Και όταν πετύχουμε κάτι που θελήσαμε είναι πια πολύ αργά γιατί στο μυαλό μας ήδη θέσαμε τον επόμενο στόχο.Παρατηρήστε τον εαυτό σας την ώρα που τρώτε: πριν προλάβουμε να μασήσουμε, έχουμε ήδη έτοιμο το πιρούνι με μια νέα μπουκιά στο στόμα. Έχουμε την ανάγκη να εξασφαλίσουμε την επόμενη μπουκιά το συντομότερο.Και ίσως η ανάγκη αυτή να κρύβει ακόμη μια (άγνωστη σε μας)ανασφάλεια.
Προσπαθήστε να αναλογιστείτε τη ζωή που έκαναν οι παππούδες μας. Η έννοια τους ήταν "τα ζωντανά" και η σοδιά από τα κτήματα. Ξυπνούσαν με την ανατολή του ήλιου και δούλευαν "μέχρι να ππέσει ο ήλιος". Έτρωγαν ντομάτα και ελιές και ένιωθαν αρχόντοι. Δύσκολα, αλλά απλά πράγματα. Ήταν ευτυχισμένοι όταν "τα ζωντανά" τους ήταν καλά, και λυπημένοι όταν η γη τους έμενε άκαρπη. Για τα σύνθετα συμβουλεύονταν το δάσκαλο ή τον παπά του χωριού. Αγράμματοι αλλά ευτυχισμένοι άνθρωποι!
Ο Μαρτιν Παζ το γράφει πολύ παραστατικά στο βιβλίο του "Πως έγινα βλάκας".
Η τραγικότητα του βιβλίου; Παρά τον τίτλο του, ο πρωταγωνιστής δεν τα κατάφερε και έμεινε στην εξυπνάδα του. Για να ξέρεις ότι πρέπει να γίνεις βλάκας, σημαίνει ότι αναγνωρίζεις την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι αλλά και την κατάσταση στην οποία θέλεις να περιέλθεις. Και όταν πια νομίσεις πως έγινες ο βλάκας της ζωής σου, καταλαβαίνεις τη βλακεία σου και άρα ξαναγίνεσαι δυστυχής.
Η ομορφιά του να είσαι βλάκας , είναι στο γεγονός ότι δεν καταλαβαίνεις την άγνοιά σου. Η αντίληψή σου για το τι βλέπεις ,τι επιθυμείς και τι οφείλεις, περιστρέφεται γύρω από την υποκειμενικότητά σου. Δηλαδή γύρω απο τη βλακεία σου.Πώς μπορείς λοιπόν να γίνεις βλάκας, όταν ξέρεις τι σημαίνει η βλακεία;
Σήμερα,βεβαία, δεν ζούμε στα χωριά με "τα ζωντανά" τους. Τα εγκαταλείψαμε για μια καλύτερη ζωή. Σήμερα εμείς σπουδάσαμε και γίναμε επιστήμονες. Έχουμε αυτοκίνητο, γκόμενα, Playstation και κράτηση κάθε Σάββατο στο πιο καλό τραπεζάκι στο Zoo. Ξέρουμε που μπορούμε να βρούμε το πιο κατάλληλο κουστούμι για τη δουλειά και το πιο απολαυστικό λάττε της πόλης.Θεωρούμε ευτυχία να αποκτήσουμε "εκείνο το οικόπεδο στον Αρχάγγελο" και ζούμε μια ζωή δυστυχισμένοι προκειμένου να αγοράσουμε την ευτυχία μας.
Και έτσι γινόμαστε βλάκες. Γιατί στο τέλος, επιστρέφουμε στην δυστυχία μας!
Reader's Comments
Χαχα! Καλό! Αν και ο βλάκας θα μπορούσε έυκολα να αντικατασταθεί από τη λέξη αχόρταγος, άπληστος που δεν ευχαριστιέται με τίποτα στη ζωή του. Γιατί στη πραγματικότητα αυτό συμβαίνει σε πάρα πολλούς ανθρώπους σήμερα. Κυνηγούν τα χρήματα, τη καλή ζωή, ξεκινούν με την ιδέα: "Θέλω λεφτά για να μην έχουν ανάγκη τα παιδιά μου, η οικογένεια μου" και σιγά-σιγά η όμορφη αυτή ιδέα μετατρέπεται σε "Θέλω πολλάαα λεφτά για ζήσω αρχοντικά με όλα τα υλικά του κόσμου στα πόδια μου". Κι ας ξεχνούν πως ο γείτονας τους δεν μπορεί να τα βγάζει πέρα καλά-καλά , κι ας ξεχνούν πως κάποτε όλα αυτά θα μείνουν στη γη κι αυτοί θα βρίσκονται πολύ μακριά..
Πολλά ωραίο κείμενο:)
Λέγεται ότι η άγνοια είναι ευτυχία. Δεν ξέρω, μάλλον τείνω να συμφωνήσω με αυτή την ρήση.
Αγαπητέ Μαρίνο πολύ ωραία τα γραφόμενα σου.
ο, το θυμάμαι αυτό το βιβλίο :) Έμεινα με την εντύπωση ότι η ευτυχία/δυστυχία δεν έχει κάποια σχέση με την εξυπνάδα και τις γνώσεις, αλλά με το πόσο καλά γνωρίζεις τον εαυτό σου. Επίσης, έχω την εντύπωση ότι ο Αντουάν τελικά βρήκε τουλάχιστον μια στιγμή ευτυχίας με μια άγνωστη που γνώρισε σε ένα πάρκο(αφού πρώτα κατάλαβε ποιος ήταν ο ίδιος)! Άψογο τέλος. Δεν είναι ανάγκη να τα κάνουμε όλα τόσο γρήγορα, κανείς δε θα μας ποδοπατήσει ή κάτι παρόμοιο.. Και είναι καλό να τρώμε αργά, να βγάζουμε περίεργους ήχους ικανοποίησης με κάθε μπουκιά και να ξέρουμε ποιοι είμαστε και τί θέλουμε περίπου.
Πάντως ο Μαρτιν Παζ πρέπει να έπασχε από κατάθλιψη. Μπορεί να μην διάβασα το βιβλίο αλλά με τα γραφόμενα σου βγάζω αυτό το συμπέρασμα. Η δυστυχία δεν χωράει στη ζωή μας. Ακόμη και αν πεθάνει κάποιος κολλητός, συγγενής, ή δεν καταφέρουμε τα όνειρα μας, δεν αξίζει να το σκεφτόμαστε και να γίνει αυτή η σκέψη πυρήνας της ζωής μας. Κάπου κάπου η υπερβολική φιλοσοφία και η τα "παναύρκα" που κάνουμε συνήθως στο μυαλό μας είναι ανούσια. Ας αδράξουμε το κάθε λεπτό της ζωής μας σαν ναι το τελευταίο μας.