Posted by Νατάσα Λαγού Tue, 09 Sep 2008 21:48:44 EEST
Λίγο πριν έρθω Λευκωσία, είπα του παπά μου βλέποντας το modem μας στη Λεμεσό:
"Μα εγώ έχω πολλά αρχαίο modem στη Λευκωσία… Εν καιρός να μου το αλλάξουν!"
Έρχομαι στη Λευκωσία. Κάμε restart μια το modem και μια το PC, δεν μπορούσα με τίποτε να συνδεθώ στο Internet. Τηλεφωνώ στις βλάβες και είπαν θα με καλούσε κάποιος τεχνικός μέσα στις επόμενες 48 ώρες για να έρθει. Εεεεεεε… Από την ώρα που τηλεφώνισα, μέτρησα τις 48 ώρες και υπολόγισα κάπου εκεί το τηλεφώνημα. Τελικά το τηλεφώνημα έγινε πολύ πιο γρήγορα, ενώ ήμουν στην αίθουσα διδασκαλίας.:/ Αντρέπομαι να φκένω που την αίθουσα αφού μπω, αλλά άτε, τι να κάμεις όταν ο τεχνικός ενώ σου τηλεφωνά, περιμένει έξω που την πόρτα σου??? Αν έφεφκε να δούμε πόσες ώρες θα έκαμνε να ξανάρτει… 48++!! Εεεεε… Δεν κανεί, δεν έκατσα ούτε στην άκρια να μπορώ να φκω γρήγορα!:/ Γυρίζει πάνω μου ο καθηγητής… Λαλώ κι εγώ, θα αρκέψει να μου λαλεί: Μα εβαρήθηκες μας που την πρώτη μέρα??? Ε, και προλαβαίνω τον εγώ:
-Εν κι εν ότι εν μου αρέσκει το μάθημα σας, αλλά έχω έξω που την πόρτα μου κάτι τεχνικούς και πρέπει να φύω! (Πάλε εγίναμεν ρεζίλι! Αλλά σκασίλα μου, έννα τους παντρεφτώ τίποτε???? :p)
Επιτέλους έχω και πάλι Internet! Και φυσικά, ένα ολοκαίνουργιο, γκριζούδι, ομορφούδι modem. :)
Μα είδετε που επρόβλεψα το μέλλον??? Εσκέφτηκα ότι πρέπει να αλλαχτεί το modem μου κι ευθύς εχάλασε κι αλλάχτηκε!!! Ξέρετε τι σημαίνει τούτο??? Ότι είμαι κι εγώ ένας ποτούντους Heroes, μόνο που δεν ζωγραφίζω το μέλλον, απλά το σκέφτομαι!!! :-)
Ένι γουέη… Χάλια η Λευκωσία… Ως τωρά απορώ μόνο για ένα πράγμα: Γιατί όποιος με πιάνει τηλέφωνο, ρωτά με πώς τα πάει η πόλη ΜΟΥ??? Από πού κι ως που μου ανήκει η Λευκωσία! Όποιος την θέλει δίνω του την σε τιμή ευκαιρίας: Δωρεάν!!! :-)
Ουφφφ… Πόση υγρασία ρε παιδί μου??? Χαλά μου το μαλλί…! :/ Άσε που πριν 2 νύχτες εξύπνισα κατά τις 2 το πρωί και είχα την εντύπωση πως ήμουν σε πεδίο μάχης που τον πολύ θόρυβο… Ανοίγω το παράθυρο, και τι ήταν τελικά? Μα μόνο το σκουπιδιάρικο, που εκόλλησε ο τεράστιος ο κάλαθος πάνω σε εκείνους τους γάντζους που τον σηκώνουν πάνω και σούσε και να τον σούσεις, εν έλεγε να ξεκολλήσει. Και το πρωί??? Χαράς την δύναμη που την βρίσκουν να πιάνουν δουλειά που τις 5.30 οι χτίστες!!! Αφήστε τους ανθρώπους να πιάνουν δουλειά κατά τις 8 ας πούμε…! Εν πιο νορμάλ ώρα! Κι εν και κρίμα, κι εκείνοι κι εμείς!
Ευτυχώς αύριο είναι Τετάρτη - το μέσο της εβδομάδας. Αφού φύγει η Τετάρτη, αρχίζει πλέον η αντίστροφη μέτρηση για τη φυγή και αυξάνεται το κέφι μου! :-)
Posted in Βιώματα | 18 comments
Πάλε εγίναμεν ρεζίλι! Αλλά έννα τους παντρεφτώ τίποτε????
Πού ξέρεις; Μπορεί κάποιο βράδυ, καθώς κάθεσαι σε ένα παγκάκι και διαβάζεις το βιβλίο σου κάτω από το φως του φεγγαριού, καθώς ο αέρας ανεμίζει τα μαλλιά σου, να εμφανιστεί μπροστά σου. Το φως είναι από πίσω του και δεν μπορείς να δεις το πρόσωπό του. Καθώς πλησιάζει, σταματάς να διαβάζεις το βιβλίο σου και τον κοιτάζεις.
-Σε θυμάμαι εσένα, λέει. Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που έφυγες από την τάξη τάχα γιατί έχεις τεχνικούς και σε περιμένουν! Εμένα με ρώτησες; Πες μου! Με ρώτησες;;; Ξέρεις πόσο πόνεσε η καρδιά μου που σε είδα να φεύγεις; Ξέρεις πόσο καιρό περίμενα για να σε δω; Ξέρεις; Όχι πες μου, ξέρεις;
Εσύ φυσικά έχεις μείνει με το στόμα ανοικτό καθώς βλέπεις τον καθηγητή σου να σου λέει αυτά τα πράματα! Τι να κάνεις; Τι να πεις; Ήξερες; Όχι φυσικά! Πού να ήξερες καημένη; Μάντης είσαι; Τέτοια πράματα δεν συμβαίνουν στην πραγματικότητα, μόνο στις βραζιλιάνικες σαπουνόπερες!
-Εεεε, όχι, δεν ήξερα, απαντάς και συνεχίζεις να τον βλέπεις σαστισμένη.
-Πόνεσε πολύ, λέει αυτός και παίρνει μια βαθιά ανάσα… Καθώς εκπνέει, επαναλαμβάνει, πόνεσε πολύ…
Χωρίς να το σκεφτείς, θέλεις να βοηθήσεις και ρωτάς:
-Τι μπορώ να κάνω;
-Ένα πράγμα μπορείς να κάνεις, αλλά δεν μπορώ να το ζητήσω.
-Πες το και να δούμε αν μπορώ, απαντάς εσύ ευγενικά!
-Είσαι σίγουρη;
-Εεε, πες το και θα δουμε!
-Θέλω να με παντρευτείς!
-Χαλόου, εν γίνεται! Περίπου απαγορεύεται! Έγινα ρεζίλι μες την τάξη σου, η υγρασία εχάλασε μου τα μαλλιά μου, σαν έγραφα σημειώσεις στην διάλεξή σου εχάλασε και ένα νύχι μου! Εν έχει έτσι τσιάνς!
Και κάπου εδώ τελειώνει το πρώτο επεισόδιο της σαπουνόπερας με τίτλο: Νατασουανίτα!
Χα χα, καλό :).
Ωραίο το σενάριο! !) Αλλά…
Το όνομα δεν μου πολυάρεσε..!;p
Κατά δεύτερο… Μισώ τις σαπουνόπερες, επειδή πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες παίζουν το λλίο βλάκες, αυτό που λέμε Ππούλιν στα κυπριακά. Εεεε.. Τα γυρίσματα εναυαγίσαν!:p
Οι 5 χρόνια μεγαλύτεροι μου και άνω, δεν νομίζω να εφτάναν ποτέ σε πρόταση γάμου!
Τέλοσπάντων… Κωνσταντίνο, αν γράψεις κανένα άλλο σενάριο που να 'χει μέσα action, ή κανένα θρίλερ ειδοποιάς με! Παίζω τον ρόλο του κακού, του αχώνευτου, του δολοφόνου αν θέλεις!:p
Επεισόδιο 2ο:
Καθώς ο καθηγητής φεύγει με δάκρυα στα μάτια, του πέφτουν τα γυαλιά. Αυτός συνεχίζει να περπατά προς το αυτοκίνητο του. Η Νατασουανίτα τα βλέπει, τα παίρνει και πάει να του τα δώσει.
-Ορίστε, του φωνάζει.
Αυτός γυρίζει, την βλέπει, ίσως για τελευταία φορά. Το μυαλό του θολώνει. Αν δεν μπορεί να την έχει αυτός, δεν θα την έχει κανένας! Με μια απότομη κίνηση, την αρπάζει από τα μαλλιά με το αριστερό του χέρι και με το δεξί βγάζει το μαχαίρι από την τσέπη του και προσπαθεί να της κόψει τον λαιμό.
Δεν ήξερε τι έκανε! Δεν ήξερε σε ποιον το έκανε! Αυτή δεν ήταν η Νατασουανίτα που νόμιζε! Αυτή ήταν η Νατασίν Λη, που εύκολα μπλοκάρει την κίνηση με το αριστερό της χέρι και με το δεξί της πόδι του δίνει μια κλωτσιά και αυτός πετάγεται στον αέρα και καθώς προσγειώνεται στο έδαφος, το μαχαίρι του καρφώνεται στην κοιλιά.
Η Νατασίν Λη σοκάρεται! Τον τσεκάρει στον λαιμό αλλά αυτός δεν αναπνέει. Καθώς το αίμα του κυλάει στο χώμα, συνειδοποιά ότι σκότωσε ένα άνθρωπο! Τα δακτυλικά της αποτυπώματα ήταν παντού, το dna της από τα μαλλιά ή και το δέρμα της ήταν στα χέρια του παρολίγον δολοφόνου της. Ναι μεν ήταν άμυνα, αλλά τον σκότωσε! Θα μπορούσε να πάει φυλακή! Δεν μπορούσε να διακινδυνεύει αυτό! Δεν μπορούσε να αντέξει την φυλακή.
Παίρνει τα κλειδιά του από την τσέπη του, ρίχνει το πτώμα του στο καπό, καθαρίζει το έδαφος από τα στοιχεία, προσεύχεται να μην την είδε κανένας και φεύγουν. Φεύγουν με πορεία το άγνωστο αφού δεν σκέφτηκε ακόμα που θα πάνε! Όλα έγιναν τόσο γρήγορα…
Είσαι συγγενής με τον Φώσκολο; :-p
ουάου!! και μετά και μετά;
Πάλι καλά που δεν λερώνω το δικό μου αυτοκίνητο!!! :p
Να προσπαθήσω για το μετά!!! :)
Προχωράει, προχωράει, και φτάνει σε ένα έρημο χωράφι! (οοοοοο! Έκαμα ομοιοκαταληξία!)
Αφού βεβαιώνεται πως δεν υπάρχει κανείς, αρχίζει το σκάψιμο. Σκάβει και σκάβει και σκάβει.. Ώρες, μέρες, νύχτες, εβδομάδες, μήνες, χρόνια… Μέχρι που στην επόμενη φτυαριά βλέπει φως!! Ναι κυρίες και κύριοι, η κυρία Τσάκι Τσαν έσκαψε τη διάμετρο της γης και βρέθηκε στην απέναντι πλευρά! Ευτυχώς που πέτυχε στεριά και όχι θάλασσα!:p
Είμαι καλή??? Ή θέλετε άλλη κατάληξη??? Αν είναι, γίνεται να πετύχω και θάλασσα, έτσι για το action!:p
Μέρος 3ο:
Φεύγοντας από την πανεπιστημιούπολη, το φεγγάρι κρύβεται πίσω από τα σύννεφα. Η Νατασίν Λη οδηγά με κλειστά τα φώτα επειδή δεν ξέρει να τα ανοίξει στο μερσεντές του καθηγητή! Ξαφνικά στην μέση του πουθενά το αυτοκίνητο σταμάτα, έμεινε από βενζίνη!
Δεν ξέρει πού είναι. Δεν ξέρει τι να κάνει. Δεν έχει κανένα να μιλήσει. Το κινητό της το άφησε στο αυτοκίνητό της. Είναι στην ερημιά! Τι να κάνει; Πού να πάει; Πώς να πάει; Βγαίνει από το αυτοκίνητο. Κάθεται πίσω από το καπό και αρχίζει να κλαίει. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα. Απόλυτη ησυχία, απόλυτο σκοτάδι.
Σηκώνεται πάνω, ακουμπά πάνω στο καπό και ξαφνικά ακούει ένα θόρυβο μέσα από το καπό! Λες να είναι ζωντανός; σκέφτεται. Αν είναι ζωντανός τότε μπορεί όλα να διορθωθούν! Πολύ αργά και προσεχτικά ανοίγει το καπό. Ο καθηγητής φαίνεται ακόμα νεκρός! Βλέπει ένα φως στην τσέπη του, είναι το κινητό του!
Το παίρνει. Ξαφνικά ένα αυτοκίνητο περνά και σταματά μπροστά της. Αμέσως αυτή κλείνει το καπό και πάει να δει ποιος είναι. Είναι ένα μονοκάμπινο με ένα γεωργό που πηγαίνει στο χωράφι του να ποτίσει. Φοράει μεγάλες μπότες και τα ρούχα του είναι γεμάτα χώματα. Κατεβαίνει αυτός κάτω και τις χαμογελά. Καθώς το σύννεφα έφυγαν και το φεγγάρι λάμπει ξανά, βλέπει η Νατασίν Λη το χρυσό του δόντι να γυαλίζει.
-Γεια σου, της λέει. Έμεινε το αυτοκίνητό σου;
-Ε, ναι. Νομίζω ότι έμεινε από βενζίνη αλλά δεν είμαι σίγουρη.
Για να δω της λέει. Ρίχνει μια γρήγορη ματιά, πάει να το ξεκινήσει αλλά τίποτε.
-Μάλλον θέλει βενζίνη. Μείνε εδώ και θα στείλω τον γιο μου να σου φέρει. Έρχεται προς τα δω και αυτός. Πώς σε λένε;
-Νατασίν Λη. Εεε, δεν είναι ανάγκη να μπείτε στον κόπο.
Αυτός παίρνει τηλέφωνο τον γιο του και του λέει να σταματήσει από το βενζινάδικο να πάρει λίγη βενζίνη.
Πέντε λεπτά περάσαν και φτάνει και ο γιος. Κατά την διάρκεια η Νατασίν Λη άρχισε να τρέμει. Φοβάται μήπως την ανακαλύψουν! Προσπαθεί να κρατήσει τον γέρο γεωργό μακριά από το αυτοκίνητο μπας και υποψιαστεί κάτι.
Έρχεται ο γιος, γεωργός και αυτός μαζί με 1 δοχείο με βενζίνη. Την χαιρετά και αμέσως πάει προς το αυτοκίνητο. Φοβισμένη η Νατασίν Λη προσπαθεί να περιορίσει τις κινήσεις του.
-Πώς από τις περιοχές μας, της λέει καθώς βάζει βενζίνη στο αυτοκίνητο του καθηγητή.
-Περαστική, κατ' ακρίβεια χάθηκα!
-Και πού θέλεις να πας, ρωτά αυτός και κατευθύνεται προς το καπό.
Αμέσως μπαίνει μπροστά του η Νατασίν Λη και τον σταματά.
-Μα πού πάεις;
-Θα σου βάλω το δοχείο στο καπό, αν ξαναχρειαστείς βενζίνη να το έχεις μαζί σου.
-Όχι όχι, δεν χρειάζεται, ήδη κάνατε αρκετά.
Ο γέρος γεωργός έρχεται από πίσω και της λέει:
-Μην ανησυχείς, εμείς έχουμε πολλά τέτοια, γεμίζουμε την διάτρηση συχνά!
Με μια κίνηση ο γέρος γεωργός ανοίγει το καπό! Αμέσως αποτραβιέται από το θέαμα!
-Αααααα, φωνάζει, τι εν τούτο;
Ο γιος πάει κοντά. Πιο ψύχραιμος βάζει το χέρι του στον λαιμό του καθηγητή προσπαθώντας να του πάρει τον σφυγμό. Δεν νοιώθει τίποτε! Γυρίζει προς την Νατασίν Λη που είναι σοκαρισμένη και λέει:
-Είναι νεκρός!
Δεν προλαβαίνει να τελειώσει την κουβέντα του και ξαφνικά νοιώθει το χέρι του να σφίγγει. Γυρίζει προς το καπό και τα μάτια του καθηγητή είναι ανοικτά! Με το ένα χέρι κρατά το χέρι του νεαρού γεωργού και με το άλλο τραβά το μαχαίρι από την κοιλιά του! Το θέαμα είναι αποκρουστικό! Αίματα παντού! Καθώς βγαίνει το μαχαίρι από την κοιλιά του το καρφώνει στον λαιμό του νεαρού γεωργού! Ο γέρος δεν πιστεύει στα μάτια του.
Ο γιος του είναι στο έδαφος αιμόφυρτος και αυτός είναι από πάνω του. Το τελευταίο πράμα που είδε ο γέρος είναι ο νεκρός του γιος! Το μαχαίρι του καθηγητή τον σκότωσε και αυτόν!
-Νόμιζαν ότι θα σε έπαιρναν από εμένα, λέει ο καθηγητής! Έτσι νόμιζαν. Δεν το νομίζουν πλέον. Είσαι δική μου!
Η Νατάσιν Λη τα έχει χαμένα. Ο καθηγητής με μια τρύπα στην κοιλιά και ένα μαχαίρι στο χέρι στέκεται απέναντί της! Σκέφτεται την επόμενη της κίνηση. Όλα όμως είναι θολά. Αρχίζει να τρέχει. Ο φόβος της κιτρίνισε το πρόσωπο! Τρέχει στα χωράφια. Ξαφνικά το κινητό που κρατούσε στα χέρια της αρχίζει να παίζει και από την σύγχυση της πέφτει κάτω. Είναι μπρούμυτα. Νοιώθει τον δολοφόνο κοντά της. Φοβάται να γυρίσει πλευρά. Φοβάται να τον κοιτάξει ξανά…
Τέλος επεισοδίου επειδή ο συγγραφέας πρέπει να πάει να παίξει φούτσαλ! ;)
Κακό σκυλί ψόφο δεν έχει!!!
Κωνσταντίνε θέλουμε και συνέχεια!!! :D
Έχω έμπνευση για το τέταρτο και τελευταίο μέρος της ιστορίας αλλά χρειάζομαι περισσότερη υποστήριξη! Ένα σας λέω, θα σοκάρει!!!!!!!!!!
Άντε Κωνσταντίνο, τωρά έχω απορία για την κατάληξη μου!!! Θα φονεύσω κι άλλο κόσμο? Θα μπω άραγε στη φυλακή???:p
κω νστα ντι νος !! ολε ολε ολε
Κων-στα-ντί-νος οε οε οε ! οε οε οε ! (κύμα!)
Μέρος 4 και τελευταίο:
Η σκιά του την καλύπτει. Αυτή κλείνει τα αυτιά και τα μάτια. Δεν θέλει να ξέρει τι γίνεται! Δεν θέλει να ζει αυτή την στιγμή! Ο καθηγητής είναι από πάνω της. Το κεφάλι του αγγίζει το δικό της. Τα χέρια του αγγίζουν τα δικά της.
-Ήθελα τόσο πολύ να σε αγγίξω στα χεράκια σου, αλλά όχι έτσι, είπε αυτός. Ήθελα τόσο πολύ να είσαι δική μου, μόνο δική μου, συνεχίζει και το αίμα από το στόμα του χαϊδεύει τον λαιμό της. Πεθαίνω! Πεθαίνω για σένα, της λέει και το κεφάλι του γέρνει προς τον ώμο της.
Ξαφνικά το σώμα του μετακινείται από πάνω της. Μόλις το νοιώθει αυτό αυθόρμητα ανοίγει τα αυτιά και τα μάτια και γυρίζει να δει τι έγινε. Τα μάτια της ήταν τόσο ερμητικά κλειστά που τώρα δυσκολεύεται να δει. Βλέπει κάτι να γυαλίζει, είναι το χρυσό δόντι του γέρου γεωργού! Δεν χαμογελά όμως. Δεν είναι ο ευγενικός γέρος που ήταν πριν. Μετακινώντας το πτώμα του καθηγητή από πάνω της της λέει:
-Έχασα τον γιο μου για χάριν σου. Εσύ φταις! Τώρα θα πληρώσεις!
Τα μάτια του γυαλίζουν καθώς βγάζει την ζώνη του.
-Τι; Τι πας να κάνεις, ρωτά η Νατασουλίτα η Αθώα.
-Βγάζω τα ρούχα μου, απαντά ο γέρος. Ξέρεις τι θα σου κάνω τώρα; Τώρα θα σε κάνω δική μου όχι όπως τον αυτόν τον παλαβό που μόνο λόγια ήταν!
-Τι εννοείς; Δεν καταλαβαίνω! Δεν ξέρω εγώ από τέτοια πράματα, συνεχίζει αυτή.
Σαν βγάζει την βρώμικη φανέλα του ο γέρος, μια δυνατή φωνή έρχεται να διακόψει τα σχέδια του!
-Πορνόγερε! Εν μπορώ να σε αφήσω θκιό λεπτά μόνο σου και βουράς τες μιτσιές πουπίσω;
-Γεναίκα; Εσύ; λέει έντρομος ο γέρος γεωργός. Να σου εξηγήσω, αυτή φταίει για όλα!
-Ναι ρε, και όταν σε έκοψα στο χωράφι με την Βουλγάρα, εν τούτη που έφταιε πάλε, έννεν;
-Ε μα, γιατί αλλάζεις θέμα τωρά; αμύνεται ο γέρος! Ξέρεις το ότι αυτή είναι ο λόγος που πέθανε ο γιος μας;
-Πέθανε ο γιος μας; ρωτά η γυναίκα. Ρε αχαήρευτε, παλιόγερε, εν ο γιος σου που μου ετηλεφώνησε και ήρτα! Έτον μες το αυτοκίνητο και κάθεται!
Αυτή την στιγμή σκέφτεται η Νατασουλίτα η Αθώα ότι κάτι δεν πάει καλά. Μα καλά, τούτο το μαχαίρι εν κόφκει τίποτε; Τρία άτομα έπρεπε να πεθάνουν και όπως φαίνεται μόνο ο δολοφόνος πέθανε! Ή μήπως δεν πέθανε!!!
-Να σας διακόψω; ρωτά η μικρή και αθώα Νατασουλίτα. Μιας και δεν πέθανε ο πατέρας και γιος γεωργός από το μαχαίρι του καθηγητή, μήπως ούτε και αυτός πέθανε;
-Τι;;; Εν επέθανε κανένας; ρωτά ο καθηγητής που όπως φαίνεται ούτε και αυτός πέθανε! Μα εν γίνεται, συνεχίζει, αφού είδα τα γαίματα!
-Ρε, μα περιπαίζεις μας; Πόσες φορές επίες να πεθάνεις και εν επέθανες; Τούτα ούλλα τα γαίματα πάνω μου, εχάλασες τα μαλλιά μου και τα ρούχα μου και εβρώμησες με! Αυτά λέει η Ναταζήνα και σηκώνεται πάνω, κάμνει μια διπλή στροφή στον αέρα και του δίνει μια κλωτσιά και πετάσσεται 10 μέτρα και προσγειώνεται πάνω σε ένα δεντρό και κρέμεται από ένα κλωνί από τον γιακκά. Αμέσως γυρίζει πλευρά και ο γέρος την βλέπει σαστισμένος φορώντας μόνο το εφαρμοστό δερμάτινο σώβρακο του. Αρπάζει το σχοινί της από την μέση της, το ρίχνει και τραβώντας το, δίνει τον γέρο σφιχτά. Δίνει το σχοινί στην γυναίκα του και της λέει:
-Πάρτον σπίτι και κανόνιστον!
-Μεν μου ανησυχείς και κατύσιη του, απαντά χαρούμενη η γυναίκα του.
Με αέρα αισιοδοξίας για το μέλλον η Ναταζήνα πηγαίνει προς το αυτοκίνητο, ο νεαρός γεωργός βγαίνει προς τα έξω. Την κοιτάει στα μάτια, την θέλει, θέλει να την φιλήσει! Κλείνει τα μάτια. Η Ναταζήνα του ρίχνει μια σφαλιάρα και συνέρχεται!
-Σιγά ρε παλαβέ να μεν σε φιλήσω εσένα! Βρωμείς! Πήγαινε να κάνεις κανένα μπάνιο και άλλαξε ρούχα! Γιαξ! Αυτά είπε και μπαίνει στο αυτοκίνητο του καθηγητή.
Βάζει μπρος και φεύγει. Σε ένα άλλο σημείο σταματά. Κατεβαίνει κάτω και κατευθύνεται προς τα δέντρα. Περπατώντας βγάζει τα ρούχα της. Από κάτω φαίνεται ένα μεγάλο Σ στο μπλε κορμάκι που φοράει. Ανάμεσα στο δέντρα εξαφανίζεται και στον ουρανό φαίνεται μια μπλε γραμμή που σιγά σιγά αδυνατίζει και χάνεται. Η Σούπερ Νατάσα έφυγε από την Γη! Μας βαρέθηκε!
Χα χα χα! Πρέπει να 'μαι η πρώτη που το κοινό που το βλέπει!!
2-3-4-5 σχόλια! :p
1) Περιγράφεις με σαν μια πολλά δυναμική γυναίκα! Θέκκιου, θέκκιου, θέκκιου! Ελπίζω να μάθω να διω κι εγώ ξύλο άμα πρέπει!:p Καλά είπα πως είμαι μια που τους Heroes! Έχω υπερδυνάμεις, φυλαχτείτε όλοι!!! Γιιιιααααα!:p
2) Όντως… Εν συμπαθώ πολλά τους πορνόγερους! :)
3) Πρέπει να είσαι συγγενής του κ. Τσιάκκα και όχι του Φώσκολου τελικά!! Η κυρία γεωργίνα εθύμισε μου πολλά την Πέπα!:p
4) Εεεεεε.. Τι να κάμω ρε παιδί μου… Αφού όλοι θέλουν με!!! ΛΟΛ!
5) Πρέπει να με εμελέτησες λλίο νομίζω!! Κοίτα τι τέλος έγραψες, και κοίτα τι τέλος έχω εδώ: http://www.phigita.net/~natasa/blog/117
Νατάσα, νομίζω εσύγχίστηκες! :Ρ
Δεν σε παρουσιάζω σαν δυναμική γυναίκα! Η Νατασίν Λη και η Ναταζήνα είναι δυναμικές γυναίκες! Η Νατασουανίτα και η Νατασουλίτα η Αθώα δεν είναι δυναμικές! Η Σούπερ Νατάσα απλά πετά! :Ρ
Βασικά δεν είμαι συγγενής κανενός! Αυτοί μπορεί να είναι συγγενείς μου! :Ρ Μπάι δε γουέι, εν βλέπω τηλεόραση επειδή κυρίως δεν έχω τηλεόραση! :) Καλά, μπορεί να δω αθλητικά, κυρίως τένις από το channelsurfing.net! ;)
Δεν σε μελέτησα, ήταν απλά σύμπτωση! :P Σόρυ που σε απογοητεύω! Επιπλέον ο κύριος χαρακτήρας αλλάζει συνεχώς. Περίπου εν κάθεται ένα τόπο! Μεταμορφώνεται από ρομαντική, σε καρατίστρια, σε αθώα, σε γουόριορ πρινσες και τέλος σε σούπερ γούμαν! :)
Σχεδόν λυπούμαι που τελείωσε η περιπέτεια! Αλόπως να κάμω κανένα νέο σήριαλ; Χρειάζομαι ένα πρωταγωνιστή/πρωταγωνίστρια; Κανένας εθελοντής;
Εεεε… Κοίτα Κων/νο μου… Τελικά έκαμες με διχασμένη προσωπικότητα! :p
(καρατίστρια, γουόριορ πρινσες και σούπερ γούμαν υπερισχύουν των ρομαντική και αθώα 3-2! :p)
Αλόπως τελικά είμαι απλά μια computer scientist που κάμνει παρεμβολές στις λάμπες και αναβοσβήνουν!:p
Επιπλέον… Αν έχει κανένα κυνηγό ταλέντων που μπορεί να με βάλει στο Heroes (βλέπω την σειρά τωρά κι έχω εμμονή!) έχω πολλές ιδιότητες! Μεταβάλλομαι από τον ένα χαρακτήρα στον άλλο στο δευτερόλεπτο!!! :)
Χμμμ, τωρά βάλλεις μου ιδέες για νέο σίζον! Πρόσεχε! ;)