Νατάσα Λαγού

(~natasa)

Πάει καιρός να γράψω. Έχει μέρες που ήθελα, αλλά τώρα έκανα κέφι!

Ήμουν τυχερή φοιτήτρια. Πρώτα γιατί με επέβλεπε καθηγητής της επιλογής μου και δεύτερο, επειδή είχα την ευκαιρία να επιλέξω μόνη μου το θέμα της διπλωματικής μου. Είχα 2 επιλογές: Τον κλήρο ή την επιλογή του "δύσκολου" θέματος. Το σκέφτηκα για 5 δευτερόλεπτα… Δίστασα για άλλα 5 ακόμα και τελικά… Επέλεξα το θέμα το "δύσκολο". Έπρεπε να στηθεί ένα πραγματικό σύστημα για πελάτη. Από τη μια, σκεφτόμουν ότι μάλλον χάνω που έκαμα έτσι επιλογή. Από την άλλη σκεφτόμουν ότι πάνω - κάτω, ό,τι και να ήταν ήξερα τη διαδικασία από την τεχνολογία λογισμικού. Ο καθηγητής μου είπε πως "Είμαι τυχερή που επέλεξα αυτό το θέμα, θα μου άρεσε περισσότερο από τα υπόλοιπα θέματα".

Σήμερα, όντως είμαι τυχερή. Και μου άρεσε το θέμα, και μου βγήκε, και τους σωστούς ανθρώπους είχα γύρω μου, και τις σωστές κατευθύνσεις, και μου βρήκε και δουλειά..

Όλοι εγκαταλείπουν το καλοκαίρι την πρωτεύουσα… Εγώ φέτος έκανα το αντίθετο: Έμεινα στην πρωτεύουσα λόγω της δουλειάς. Μου αρέσει τελικά αυτό που κάνω. Έμαθα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Ασχολήθηκα με την Joomla, αλλά με ενθουσιάζουν οι μαζικές αποστολές των SMS και οι πλατφόρμες που χρησιμοποιούμε. Έκανα και το πρώτο μου training σε πελάτη για την διαχείριση του site μέσω Joomla και πήγε άψογα. Το βασικό είναι πως νιώθω να ταιριάζω με τους υπόλοιπους ανθρώπους του χώρου. Με συμπαθούν, τους συμπαθώ, με βοηθούν και βοηθώ. :-)

Να είναι καλά και η κυρία Μαρία που με τα email της μου φτιάχνει την μέρα! Στέλνει subjects του τύπου: Νατασάκι γλυκό καλή σου μέρα! Κουκλίτσα εάν μπορείς σε παρακαλώ να… Γεια σου γλυκιά Νατάσα!

Και αστεία - αστεία, μόνο τηλεφωνική επικοινωνία έχουμε! :P Σήμερα μου είπαν πως το Νατασάκι ακούγεται Ιαπωνέζικο!!! Το άτομο που το είπε έχει point!

Όπου πάω, βρίσκω ένα σωρό… πεθερές (!). Παράξενο, άλλες έχουν προβλήματα με τα πεθερικά, εγώ έχω προβλήματα με τους γαμπρούς. Έχω προσέξει κάτι: Άλλοι βλέπουν όσα δεν έχεις στόχο να τους δείξεις, ενώ αυτοί που θέλεις να προσέξουν το ελάχιστο αλληθωρίζουν. Πάντως έχω σκεφτεί κάτι: Δεν πρέπει να είναι τόσο δύσκολο να είσαι με κάποιο άτομο. Εκεί που δυσκολεύει, τότε μάλλον κάτι στραβώνει και δεν αξίζει. Αυτό πρέπει να το θυμάμαι στο μέλλον. Είναι κρίμα να γίνεται άδικη σπατάλη χρόνου και ενέργειας.

Σήμερα ήμουν σε μεσαία πορεία του round - about. Και στις 2 μου μεριές είχε αυτοκίνητα. Ο Γαρος που έπρεπε να βγει στην πρώτη έξοδο, έκοψε μου τον δρόμο για να φκει στο τέλος στην ευθεία, που ήταν η δική μου η πορεία. Επαλλούκωσα, επρόλαβα το κακό, αλλά έμπηξα του τις πουρούδες. Ας πούμεν εν είχα τόπο να πάω, ή που θα έπαιρνα μαζί μου κι άλλο κόσμο, ή που θα επήγαινα μόνη μου. (Σημείωση: Ήταν άντρας, τόσο ο οδηγός, όσο και ο συνοδηγός). Σε μια φάσην επεράσαν που την δίπλα μου πορεία κι εξιτιμάσαν με. Επάτησα του, έπαιζα την πουρού, ευθυγραμμίστηκα μαζί τους, εκατέβασα το τζάμι, εξιτίμασα τους και για πρώτη φορά εχειρονόμησα τους. Οφείλω να ομολογήσω πως ένιωσα υπέροχα. Παρόλα ταύτα, διερωτούμαι πώς κατέχει άδεια κυκλοφορίας ο κάθε Π****όγερος.

Τέλος, το αγαπημένο μου ρητό: