Νατάσα Λαγού

(~natasa)

Ναι, μετά από πολύ καιρό, την είδα!! Το τελευταίο διάστημα, ξέχασα όχι απλά να γελώ, αλλά επίσης και το πώς να προσποιούμαι ότι γελώ… Τι κατάφερα μ’ αυτό; Μόνο να στεναχωρήσω τ’ άτομα που βρίσκονται κοντά μου και πραγματικά μ’ αγαπούν… Τα άτομα που με γνώρισαν χαρούμενη και με παρακαλούσαν να βρω τον παλιό καλό μου εαυτό, όπως τότε που με γνώρισαν…

Απ’ το πρωί, είχα κακό προαίσθημα… Κάτι περίμενα να γίνει και δεν ήμουν καθόλου αισιόδοξη γι’ αυτό. Ξεκίνησα την μέρα, παίρνοντας το ήδη απόφαση ότι η ελπίδα είχε ξεψυχήσει παντελώς.. Όταν ήρθε η ώρα που περίμενα, ένιωθα ότι από στιγμή σε στιγμή, η καρδιά μου θα πεταγόταν έξω από το στήθος μου και θ’ άρχιζε να τρέχει όσο πιο μακριά γίνεται… Και ξαφνικά, έγινε το απρόσμενο: Η ελπίδα άρχισε να αναπνέει!! Τελικά, πεθαμένη δεν ήταν! Απλά εγώ αποφάσισα με το ζόρι να την πεθάνω! Άνοιγα τα μάτια μου διάπλατα για να βεβαιωθώ πως ο βαθμός αυτός ήταν όντως δίπλα από το δικό μου όνομα!! Δεν ήταν και καμιά top βαθμολογία, αλλά ήταν πολύ ψηλότερη απ’ αυτήν που περίμενα και αρκετή για να ζωγραφίσει ένα διάπλατο χαμόγελο στο πρόσωπό μου! Επιτέλους μετά από καιρό, οι φίλες μου με είδαν γελαστή! :-)

Απ’ τη στιγμή εκείνη, ήταν λες και ξανάρχιζε η μέρα απ’ την αρχή! Άρχισα να σκέφτομαι τους λόγους που με στεναχωρούσαν.. Ήταν πολλοί… Και τελικά… φταίω. Φταίω που άφησα τους λόγους αυτούς να με τυφλώσουν και να μ’ εμποδίσουν απ’ το να βλέπω τα χιλιάδες απλά και καθημερινά πράγματα που πρέπει να κάνουν τον καθένα να χαίρεται..

Μιας που μεσολαβεί αργία, αποφάσισα να πάρω το λεωφορείο για να έρθω στο σπίτι. Σήμερα, ανυπομονούσα ακόμη περισσότερο να έρθει η ώρα που θα έφευγα.. Μέχρι που περίμενα το λεωφορείο στο δρόμο 30 λεπτά πιο νωρίς! Δεν με χωρούσε ο τόπος!

Και επιτέεεεεεεελους ήρθε! Κάθισα, κι ενώ γύρισα πλευρό για να βάλω τη ζώνη, όπως συνηθίζω να κάνω πάντα από ευγένεια, είπα στο άτομο που καθόταν στη διπλανή θέση: «Γεια σας». «Γεια», αποκρίνεται. Κι ενώ έσκυψα να βάλω τη τσάντα μου στο πάτωμα, συνέχισα: «Τι κάνετε; Καλά;» «Μπορείς να γυρίσεις και να μου ξαναπείς σε παρακαλώ τι είπες, γιατί δεν μπορώ να σε ακούσω; Διάβασα τα χείλη σου και τώρα έσκυψες…» Εκείνη την ώρα, ήταν λες και μου έδιναν 3 χαστούκια στο πρόσωπο. Επανέλαβα αυτό που είπα κοιτάζοντας το άλλο άτομο κατά πρόσωπο. Ένιωσα άσχημα… και ακόμα πιο άσχημα στη συνέχεια, όταν συνειδητοποίησα πόσο ηλίθια φερόμουν τον τελευταίο καιρό. Εγώ έχω τα πάντα: Μάτια, αφτιά, μύτη, στόμα, χέρια, πόδια και λειτουργούν όλα εξαιρετικά. Δεν θυμάμαι όμως να τα εκτίμησα ποτέ.. Πόσες φορές ακούω τον άλλο να μου μιλά χωρίς να γυρίσω να τον κοιτάξω; Χωρίς να χρειαστεί να διαβάσω τα χείλη του; Κι αντί να αισθάνομαι ευτυχής που δόξα το Θεό έχω την υγεία μου, καθόμουν και τα έβαφα μαύρα…

Η διαδρομή τελείωσε, αλλά η χαρά συνέχιζε να μπαίνει στο δρόμο μου. Δε με περίμενε κανείς εκείνη την ώρα.. Γι’ αυτό σαν έφτασα στο σπίτι, είχα την φαεινή ιδέα να χτυπήσω την πόρτα και αμέσως να κρυφτώ. Σαν είδα ότι έψαχναν για να δουν ποιος είναι, εμφανίστηκα! Έπρεπε να βλέπατε τη χαρά στα πρόσωπα των δικών μου όταν με είδαν! Ήταν όλα τα λεφτά!

Και το μέχρι στιγμής top.. Το τελευταίο διάστημα, νιώθω πως χάνω κάποιον.. Ένα πρόσωπο που συμπαθώ και εκτιμώ ιδιαίτερα.. Ένα δικό μου άτομο, μη αντέχοντας να με βλέπει μέσα στο μαύρο μου το χάλι, μου πρότεινε να μιλήσω. Και η απάντηση μου: «Σιγά μη μιλήσω, και μετά να φάω τα μούτρα μου…» Και απαντά: «Τότε κάνε ένα πράγμα: Ξέχνα τον, γιατί δεν είσαι πολύ δυνατή για να έχεις την αγάπη σου.» Πόσο δίκιο έχει.. Πόσο δίκιο έχει..! Μάλλον δεν αξίζω καν αυτή την αγάπη.. Αφού το μόνο που σκέφτομαι είναι… τα μούτρα μου.

Τελειώνοντας λοιπόν, θέλω να ζητήσω ΣΥΓΝΩΜΗ στην αγαπημένη μου “ΤΡΙΑΔΑ”! Συγνώμη που στεναχωριόμουν, συγνώμη που δεν γελούσα, συγνώμη που στεναχωρούσα κι εσάς! Κι αν ξεχάσω καμιά φορά και πάω προς την πτώση, σας δίνω το δικαίωμα να με δέρνετε (όχι πολύ δυνατά όμως! :p).. Άλλωστε, αυτός είναι και ο λόγος που έγραψα τη δημοσίευση αυτή.. Όταν πάω να πέσω, να την διαβάζω ξανά και ξανά, μέχρι που να καταφέρω να σηκωθώ και πάλι.. Και κυρίως, να μου καρφωθούν στο μυαλό τα εξής: «Η ΕΛΠΙΔΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ» ΚΑΙ… ΓΕΛΑ ΝΑΤΑΣΑ, ΓΕΛΑ!!! Εξάλλου ότι γίνεται, και άσχημο να είναι, αργότερα έρχεται κάποια στιγμή που σε κάνει να αντιληφθείς πως αυτό που έγινε παλιά, σου βγήκε σε καλό, σε έκανε πιο δυνατό και σε έσπρωξε στην αναζήτηση του καλύτερου…