Νατάσα Λαγού

(~natasa)

Waiting For Icarus — Muriel Rukeyser

  He said he would be back and we'd drink wine together
  He said that everything would be better than before
  He said we were on the edge of a new relation
  He said he would never again cringe before his father
  He said that he was going to invent full-time
  He said he loved me that going into me
  He said was going into the world and the sky
  He said all the buckles were very firm
  He said the wax was the best wax
  He said Wait for me here on the beach
  He said Just don't cry
 

  I remember the gulls and the waves
  I remember the islands going dark on the sea
  I remember the girls laughing
  I remember they said he only wanted to get away from me
  I remember mother saying: Inventors are like poets, a trashy lot
  I remember she told me those who try out inventions are worse
  I remember she added: Women who love such are the worst of all
  I have been waiting all day, or perhaps longer.
  I would have liked to try those wings myself.
  It would have been better than this.

Το γεγονός ότι αυτό το εξάμηνο στο μάθημα των Αγγλικών η καθηγήτρια έφερνε μας ποιηματάκια, έκαμε με να περιμένω πώς και πώς πότε να κάμω Αγγλικά. Ήθελα πάντα να δω το επόμενο ποίημα, άσχετο πως εν εκαταλάμβαινα πάντα το point που είχαν όλα τα ποιήματα. Στο πιο πάνω ποίημα, είχα να κάμω ένα Respond μέσα στην τάξη.. Τωρά τι έγραψα, ούτε που θυμούμαι. Αλλά…

Θυμήθηκα κάτι άλλο: Κάποτε που ήμουν μωρό, μα τι ωραία που ήταν τότε…! Ως και τις ιστορίες εδιαβάζαν μου τες..! Το μόνο που εκαταλάμβαινα, ήταν οι εικόνες. Άρεσκε μου πολλά η Χιονάτη, η Κοκκινοσκουφίτσα.. Α ναι, και η Σταχτοπούτα.. Κάποτε επαρακάλουν να 'μουν η νεράιδα που είχε φτερά και εμπορούσε εμφανίζεται και τσουφ.. Μετά να εξαφανίζεται..! Έννεν πελλαμός? Εεεεε.. Εξεφύγαμε, πίσω στο θέμα μας..!

"Ου τον φτωχό τον Ίκαρο…!". Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη μετά την πρώτη ανάγνωση του μύθου του Δαίδαλου και του Ίκαρου. Και φυσικά οι ερωτήσεις μου:

"Μα σίουρα επέθανε??? Και στο τέλος μόνο ένα άγαλμα του εκάμαν? Τζίνος έμεινε μες τη θάλασσα?? Τι έγινε μετά? Εφάν τον τα ψάρια??".

Η απάντηση φυσικά απογοήτευσε με.. Εν ήταν το ίδιο το τέλος όπως της Σταχτοπούτας.. "Μάνα μου ρε τον Ίκαρο.. Εν κρίμα.. Ήταν και ωραίος πάνω στην εικόνα..". Αλόπως έκλαψα θέμας.. Αλλά μετά που έφαα το παγωτό μου εσιώπησα.. Μια χαρά τον εξέχασα τον Ίκαρο.. Κι ας άκουσα μελλοντικά κάμποσες φορές το "Σχολή Ικάρων".. Τον καημένο που επαίθανε, εν τον έφερα ξανά στο νου μου.

Και τα χρόνια πέρασαν.. Ήρθε η μέρα των Αγγλικών, το πιο πάνω ποίημα και να που θυμήθηκα τον καημένο τον Ίκαρο ξανά… Ε, ήταν για να τον θυμηθώ φαίνεται.. Αφού διαφορετικά εν έρχετουν στο νου μου, είπε να έρθει με ένα ποίημα που θα μου κινήσει το ενδιαφέρον..! Έχει τόσα χρόνια που έμαθα να διαβάζω και για πρώτη φορά άνοιξα που μόνη μου το παλιό το παραμυθάκι.. Εν σαν καινούργιο.. Άθικτο.. Μόνο που μετά την ανάγνωση, η σκέψη μου ήταν κάπως διαφορετική:

"Ου τον καημένον τον Ίκαρο…! Έφαν τον η τέχνη του…!" (τουλάχιστο το πρώτο κομμάτι παρέμεινε το ίδιο.. ;p).

Πιο καλά να τον έτρωεν ο Μινώταυρος παρά που ανακάλυψε τα φτερά και τελικά εφάν τον τα φτερά.. Τι εκατάλαβε δηλαδή? Ούτε να χαρεί την ανακάλυψη του εν επρόλαβε.. Μάνα μου ρε…! Ας άκουεν τις συμβουλές του παπά του. Όη ήθελε να κάμει του νου του.. Αφού για να τον εσυμβούλευεν ο άνθρωπος, κάτι παραπάνω θα ήξερε σαν πιο νούσιμος που ήταν… Ίκαρε μου φταίεις.. Έκαμες της κκελές σου κι έφαες τα μούτρα σου.. Τι να σου κάμω? Ας άκουες κι ας έπραττες αναλόγως..!

Συμπεράσματα:

1) Μα τι γλυκό μωρό που ήμουν..!

2) Τι κατζιά κι αναίσθητη που έγινα..! :/

3) " I remember mother saying: Inventors are like poets, a trashy a lot

I remember she told me those who try out inventions are worse " – Που το ποίημα κρατώ τούτους τους δύο στίχους. Έτσι σαν "φόρο τιμής" στην τέχνη που τρώει τον αφέντη.

Κι έτσι για να βάλω ακόμα μια πινελιά… Άμα θέλεις να καταλάβεις θα καταλάβεις.. Κι άμα θέλεις να παίξεις πελλό θα παίξεις, Ίκαρε…!

Έτσι απλά στο άσχετο… Μιας που θυμήθηκα τον Ίκαρο, είπα να δημοσιεύσω.