Tι' ναι αυτό
που τόση γλύκα δίνει στην ανάσα;
Αυτό που με κρατάει καρφωμένη
κι όλο ζητάει,
όλο ελπίζει,
ακόμα θέλει;
Πέρα απ' τον πόνο,
πέρα απ' το κύμα που όλο έρχεται ανάποδα,
πέρα απ' το τώρα που' ναι ό,τι έχω,
Τι' ναι αυτό
που όλο μένει μισό
κι όλο αναπνέει σαν να είναι η μόνη αλήθεια;