Χρίστος Σκουφής

(~skoufis)

Ο Βασίλης (ο μικρός μου αδερφός) έχει γίνει 7 χρονών και ξεκίνησε φέτος το ποδόσφαιρο στις ακαδημίες του ΘΟΙ Λακατάμειας. Μαζί του πήγα μόνο την πρώτη μέρα που πήγε. Μου είπε ότι του αρέσει πάρα πολύ και ήθελε να πάω να τον δω μια μέρα στην προπόνηση. Οι ώρες της προπόνησης όμως συμπίπτουν με ένα μάθημα που παρακολουθώ στο πανεπιστήμιο και για τον λόγο αυτό ποτέ δεν κατάφερα να πάω. Την περασμένη Κυριακή όταν μου είπε για ακόμη μια φορά να πάω του υποσχέθηκα ότι θα πάω ότι και να γινότανε.

Ήρθε η Παρασκευή και η ομάδα του αδερφού μου είχε φιλικό αγώνα με την ομάδα του Αποελ. Έπρεπε να τηρήσωτην υπόσχεσή μου, έτσι δεν πήγα στο μάθημα και ξεκίνησα για το γήπεδο. Καθυστέρησα λίγο και όταν έφτασα στο γήπεδο η προπόνηση είχε ήδη αρχίσει. Κάθισα στις κερκίδες και παρακολουθούσα. Πολλά παιδάκια 6-7 χρονών άκουγαν με προσοχή τους 2 προπονητές τους. Ήταν τα πάντα οργανωμένα και με πρόγραμμα. Σε λίγο θα άρχιζε και ο αγώνας. Λίγο πιο πέρα από μένα γονιοί συνομιλούν περιμένοντας τα παιδιά τους να τελειώσουν. Τους άκουγα, μιλούσαν για τις δουλειές, για χρήματα, αγχώνονταν σκεπτόμενοι ότι θα πάρουν τα παιδιά τους ιδιαίτερα, ότι πρέπει να πάνε να τους διαβάσουν… Εγώ παρακολουθούσα τους μικρούς…

Κάποια στιγμή ο Βασίλης με είδε. Με χαιρέτησε και φάνηκε στο πρόσωπό του ότι χάρηκε που με είδε εκεί. Ίσως και να μην το περίμενε να τηρήσω την υπόσχεση μου. Έτρεχε ασταμάτητα πίσω από την μπάλα, δεν σταματούσε λεπτό. Το διασκεδάζει λέω από μέσα μου, το βλέπω.

Αποφάσισα να μπω στο γήπεδο, και αυτό έκανα. Κάθισα στο γρασίδι κάπου απόμερα και παρακολουθούσα τους μικρούς να παίζουν ποδόσφαιρο. Ο αγώνας είχε ξεκινήσει. Καθώς παρακολουθούσα, από το μυαλό μου περνούσαν εικόνες από την παιδική μου ηλικία. Τότε που μετά από το σχολείο συναντιόμασταν όλοι στο χωράφι, την αλάνα πίσω από το σπίτι μου για να παίξουμε μάππα και μόνο όταν νύχτωνε και δεν είχαμε αρκετό φως μπαίναμε σπίτι. Ωραίες εποχές…

Τα παιδιά παίζουν, σταματούν όταν ένα παιδί έχει πέσει κάτω. Τον ρωτούν αν χτύπησε. Νοιάζονται για τους φίλους τους, το έβλεπες στα μάτια τους. Διαισθάνεσαι την παιδική αθωότητα, κάποια ειλικρινή αισθήματα τα οποία διέκρινες στα προσωπάκια τους. Αυτό που σε λίγα χρόνια, όταν θα μεγαλώσουν θα χαθεί. Θα χαθεί όταν ξεκινήσουν να ζουν την πραγματικότητα, όταν θα καταλάβουν ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Εκεί τελειώνει το παραμύθι, γκρεμίζονται τα όνειρα και ξεκινά ο αγώνας. Ο αγώνας για επιβίωση…

Μια μπάλα έρχεται προς το μέρος μου. Χωρίς δεύτερη σκέψη, πήρα την μπάλα και άρχισα να παίζω, κλοτσώντας την στον τοίχο. Ξαφνικά, μετά από μερικά λεπτά ένοιωσα ένα χέρι να με χτυπά σιγά στον ώμο. Σταμάτησα και γύρισα να δω ποιος ήταν. Ήταν ο προπονητής των μικρών. “Σήμερα έχουν αγώνα τα εξάχρονα, οι μεγάλοι είναι άλλη μέρα” μου είπε και χαμογέλασε. Χαμογέλασα και εγώ. Του έδωσα την μπάλα και συνέχισα να παρακολουθώ τα παιδιά να παίζουν.

Ο αγώνας τελείωσε, νικήσαμε 3-0. Πήγα κοντά στον αδερφό μου, «Μπράβο ρε μιτσή, έπαιξες πολλά καλά.» του λέω και χαμογέλασε. «Εν να ξαναέρθεις έννεν;» με ρωτάει. «Σίγουρα» απαντώ…