Μ’αεροπλάνα και βαπόρια
Posted by Σωτήρης Δημητριάδης Wed, 16 Mar 2005 13:12:25 EET
και με τους φίλους τους παλιούς
τριγυρνάμε στα σκοτάδια
κι όμως εσύ δεν μας ακούς.
Δεν μας ακούς που τραγουδάμε
με φωνές ηλεκτρικές
μες στις υπόγειες στοές
ώσπου οι τροχιές μας συναντάνε
τις βασικές σου τις αρχές.
Ο πατέρας μου ο Μπάτης
ήρθε απ' τη Σμύρνη το εικοσιδυό
κι έζησε πενήντα χρόνια
σ' ένα κατώι μυστικό.
Σ' αυτόν τον κόσμο όσοι αγαπούνε
τρώνε βρώμικο ψωμί
έλεγε ο Μπάτης μια Κυριακή
κι οι πόθοι τους ακολουθούνε
υπόγεια διαδρομή.
Χτες το βράδυ είδα ένα φίλο
σαν ξωτικό να τριγυρνά
πάνω στη μοστοσικλέτα
και πίσω τρέχανε σκυλιά.
Σήκω ψυχή μου δώσε ρεύμα
βάλε στα ρούχα σου φωτιά
βάλε στα όργανα φωτιά
να τιναχτεί σαν μαύρο πνεύμα
η τρομερή μας η λαλιά"
Στίχοι - Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος
Ερμηνεία: Διονύσης Σαββόπουλος - Σωτηρία Μπέλλου
Μ’αυτό το τραγούδι κλείνει κάθε Τρίτη βράδυ το πρόγραμμα στην "Αυλαία". Ομολογώ ότι είναι από τα λίγα τραγούδια που κάθε φορά που το ακούω(και το άκουσα πάρα πολλές φορές) με συγκινεί. Αναφέρεται στη κοινωνία που δίνει έμφαση στην επιφάνεια "στις ηλεκτρικές φωνές" και "δεν καταλαβαίνει ότι η αλήθεια ντύνεται άλλα ρούχα για να σωθεί από τους διάφορους άρπαγες"("ώσπου οι τροχιές μας συναντάνε τις βασικές σου τις αρχές"). Γι’αυτό και γίνεται η προτροπή στη τελευταία στροφή:"Σήκω ψυχή μου δώσε ρεύμα βάλε στα ρούχα σου φωτιά". Αλλά η ουσία βρίσκεται στους δύο τελευταίους στίχους: "να τιναχτεί σαν μαύρο πνεύμα η τρομερή μας η λαλιά". Επίσης και το "Σ’ αυτό τον τόπο όσοι αγαπούνε τρώνε βρώμικο ψωμί" κρύβει μεγάλη αλήθεια.
Reader's Comments
Πολύ ωραίο τραγούδι πράγματι. Μελωδικότατο και με νόημα !
Ένα από τα καλύτερα ελληνικά τραγούδια όλων των εποχών (κατα την άποψη μου)… Και σπάνιο σε ότι αφορά στιχουργική αξία και βάθος που δεν βρίσκεις συχνά σε ελληνικό τραγούδι
Ανδρέα, η άποψη σου με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.
Εγώ παιδιά θα σας πω ένα μικρό παρασκήνιο για το τραγούδι.
Το «Ζεϊμπέκικο» (αεροπλάνα και βαπόρια) το πρωτοτραγούδησε - όπως γρλαφεις Σωτήρη - η Σωτηρία Μπέλλου με τη χαρακτηριστική της φωνή. Μια ρεμπέτισσα καθαρή, βαριά κι ασήκωτη και … «ζαρού». Ήταν αντράκι και τάλεγε όλα σταράτα.
Όταν γινόταν η ηχογράφηση του δίσκου, ο Σαββόπουλος, που αισθανόταν περήφανος για το βαρύ ζεϊμπέκικο που κατάφερε να γράψει, πήγε καμαρωτός – καμαρωτός κοντά της και τη ρώτησε τη γνώμη της για το τραγούδι.
Οπότε γυρίζει αυτή και του λέει με ύφος μάγκικο: Ωραίο «ροκάκι» έγραψες ρε συ.
Κόκαλο ο Διονύσης.