Σωτήρης Δημητριάδης

(~sotiris)

Αν καταφέρεις να καθησυχάσεις τον εαυτό σου όταν συνειδητοποιήσεις ότι ήταν όνειρο τότε όλα είναι μια χαρά. Αν όμως σου μείνει κάποια αγωνία που δεν μπορείς να εξηγήσεις ή οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα καλό ή κακό από το όνειρο τότε λένε ότι το όνειρο αυτό είναι κάποιο προμήνυμα. Το τι προμήνυμα όμως είναι άλλη ιστορία…

Σωτήρη, άποψή μου είναι ότι τα όνειρα έχουν τόση σημασία όση εμείς τείνουμε να τους καταλογίζουμε.

Ίσως να σε προβληματίζουν κάποια πράγματα, να έχεις κάποιες φοβίες οι οποίες βρίσκουν διέξοδο στα όνειρά σου ή μπορεί απλώς να έφαες κάτι που σε πείραξε πριν κοιμηθείς.

Νιώθω τυχερή που μετά από ένα εφιάλτη καταφέρνω και ξυπνώ, ασφαλής στο κρεβάτι μου. Πάντα όμως ψάχνω να βρω αυτό που προκάλεσε τον εφιάλτη, γιατί το να γνωρίζω τι με τρομάζει το κάνει λιγότερο τρομακτικό.

Υ.Γ. Η μόνη φορά που με επηρέασε όνειρο αισθητά ήταν μια φορά που ονειρεύτηκα ότι έκανα ποδήλατο όλη νύχτα, και το πρωί ξύπνησα πιασμένη.

Το παθαίνω κι εγώ συχνά. Κάποτε μάλιστα ξυπνώ και νιώθω χαρούμενη ή λυπημένη χωρίς να μπορώ να θυμηθώ το όνειρο που με έκανε να νοιώθω έτσι!

Tο παθαίνω συχνά! Αυτό που με φοβίζει περισσότερο είναι να μη ξαναδώ ίδιο ή παρόμοιο όνειρο(εφιάλτη)! Το χειρότερο ήταν το 1998 λίγες μέρες πριν τις 13 Μαρτίου ημέρα Παρασκευή! Εκείνη την βδομάδα είχα τον ίδιο εφιάλτη 3 ημέρες. Έκλεγα στον ύπνο μου και φώναζα της μάμας μου. Ξυπνούσα μαμά,μπαμπά και μικρή αδελφή και παραμιλούσα κλαίγοντας. Ακόμη θυμάμαι τον εφιάλτη εκείνο. Αν και άσχετο με το τι έγινε στις 13 κάτι ήθελε να μου πει. Ότι την Παρασκευή, ημερομηνία 13 θα πεθάνει(πέθανε) η καλή μου η γιαγιά Ξάνθη.

Να 'σαι καλά γιαγιούλλα μου εκεί που είσαι.