Ιστορίες από το στρατό [1]
Posted by Σωτήρης Δημητριάδης Thu, 25 Aug 2005 12:41:28 EEST
Ο νεοσύλλεκτος μόλις είχε τελειώσει τη βασική του εκπαίδευση από το ΚΕΝ Λεμεσού. Μόλις εμφανίστηκε στη νέα του μονάδα, τους παρέλαβε ο παλιός λοχίας(κληρωτός) για να τους οδηγήσει στο θάλαμο να αποθέσουν τα πράγματα τους ώσπου να τους καλέσει ο λοχαγός. Ο θάλαμος των νέων ήταν ξεχωριστός από το θάλαμο των παλιών. Αφού πήγαν στο θάλαμο των νέων, πάει να στρώσει ο νεοσύλλεκτος στο πρώτο κρεβάτι που βρήκε μπροστά του και του λέει ο λοχίας:
Πάει ο νέος να στρώσει στο κάτω κρεβάτι, αλλά:
-Ρε φιλούι μου, δαμαί βάλλω τα ρούχα μου, στρώσε αλλού.
Προχωρεί ο νέος στο δίπλα κρεβάτι.
-Ρε φιλούι μου, δαμαί τζιμάται ένας φίλος μου, στρώσε αλλού.
Ο νέος άρχισε να τα παίρνει, αλλά ως ψάρι που ήταν έκανε υπομονή, αφού
τέτοια κολλήματα από τους παλιούς όλοι τα περίμεναν.
Δοκιμάζει ο νέος να στρώσει στο κάτω κρεβάτι.
-Ρε φιλούι μου, τζιαμαί βάλλει τα πράματα του ο φίλος μου, στρώσε αλλού.
Δοκιμάζει να στρώσει ο νέος στο τρίτο κρεβάτι στη σειρά.
-Ρε φιλούι μου, …@#%
Βρέθηκε ο λοχίας στο πάτωμα και από πάνω ο νέος να τον χτυπά αλύπητα. Οι άλλοι νέοι έμειναν ακίνητοι και έβλεπαν. Από τις φωνές ήρθαν και οι υπόλοιποι παλιοί στο θάλαμο των νέων και κατάφεραν να απομακρύνουν τον νέο από τον λοχία. Κατέφθασε και ο λοχαγός και με τη σειρά του προσπάθησε να ψαρώσει τους νέους και κυρίως το νέο μας που τα έβαλε με παλιό.
Ο νέος της ιστορίας μας ήταν πλέον στο στόχαστρο των παλιών και του λοχαγού.
Reader's Comments
μα πάντα ο παλιός, ο παλιός είναι αλλιώς . . .
Καλά να του κάμει. Έπρεπε να δέρει τζε τον λοχαγό.
Εγώ θυμούμαι ένα νέο (το παρατσούκλι του στο ΚΕΝ ήταν "sunrise", δεν γνωρίζω αν είχε και έξω το ίδιο) που ήταν μεγάλος αστέρας. Πρέπει να ήταν γύρω στο 1.75, λεπτός, αλλά με επικίνδυνη αυτοπεποίθηση. Επιτέθηκε την ώρα της αναφοράς σε ένα δόκιμο που ήταν πολύ πιο ψηλός και πολύ πιο γεροδεμένος. Στη συμπλοκή αναμίχθηκε αμέσως και ο καλύτερος φίλος του δόκιμου, επίσης δόκιμος, επίσης γομάρι των ιδίων περίπου διαστάσεων. Έφαε πολύ ξύλο ο νεοσύλλεκτος. Δεν ένιωσα άσχημα. Πάλι, αν δεν υπήρχε η ΕΦ δεν θα υπήρχε ποτέ θέμα υπέρβασης εξουσίας των εκπαιδευτών, αλλά ούτε και αδικαιολόγητες εκρήξεις κακομαθημένων νεοσυλλέκτων.
Αν επιτρέπεται ρε Σωτήρη, πως σου ήρθε να γράψεις αυτή την ιστορία την οποία όπως κατάλαβα θα ακολουθήσουν επόμενες;
Νομίζω ήταν υπερβολική η αντίδραση του νεοσύλλεκτου.
Σίγουρα ήταν υπερβολική η αντίδρασή του! Μπορεί αυτά που του είπε ο λοχίας να τον πείραξαν αλλά φαίνεται ότι ο τρόπος του λοχία ήταν καλός. Άλλο να σου λέει 'ρε φιλούι μου' και άλλο να σου λέει 'ρε κωλόψαρο'.
Μάλλον ο νέος ήθελε να δείξει ότι ήταν 'πελλός'!
Ο τρόπος του λοχία δεν ήταν καλός, ήταν πολύ ειρωνικός.
Εγώ πιστεύω ότι ο νέος έπρεπε να κάνει υπομονή. Το καψόνι και ο ψυχολογικός πόλεμος είναι στο παιχνίδι. Τώρα που το έπαιξε νταής και του κόλλησαν όλοι είναι καλύτερα;
Χάρη, η συνέχεια στην επόμενη ιστορία :)
Καλά, μετά που 2 χρόνια θητεία ενε βαρεθήκατε να μιλάτε για τον στρατό; Καλά τζε μπορείτε.Εγώ ούτε που ήμουν στρατό εμιλούσα για την κωλο-θητεία όταν εφκαινα Δ/Ν ούτε φυσικά τζε μετά που απολύθηκα.
Αν υπήρχε ξεχωριστός θάλαμος για τους νέους αλλά αυτός επέμενε να στρώσει στο θάλαμο των παλιών (δεν διευκρινίζεις σε ποιό θάλαμο έγινε το περιστατικό)τζε μετά έδωκε τζε ξύλο στο λοχία τότε τον νέο (που μπορεί να είσαι τζε εσύ ο ίδιος αλλά δεν με ενδιαφέρει) έπρεπε να του δώκουν να στήσει.
Σάββα κόψε τα κυπριακά στα ιστολόγια των άλλων… Θεώρησε ότι αυτή είναι η τελευταία σου προειδοποίηση. Όσο για το ξύλο: καλά να του κάμει του παλιού. Όσο για το αν θα έπρεπε να του δώκουν να στήσει έπρεπε πρώτα να μπορούν αν μιλούμε για κανένα νέο που ήταν πρωταθλητής του shotokan.
Δηλαδή, για να καταλάβω αν πρόκειται περί απομονωμένου περιβάλλοντος ή γενικότητας, όταν κάποιος λόγω θέσης και χαρακτήρα συμπεριφέρεται με τρόπο απαράδεκτο η κοινωνικά αποδεκτή νόρμα είναι να τον σπασουμε στο ξύλο;
Ο λόγος που θέτω το ερώτημα είναι διότι πολύς κόσμος είναι ενοχλητικά εριστικός και εχτός του στρατού. Η κοπέλα ας πούμε πίσω από το γραφείο δημόσιας υπηρεσίας πρέπει να τρώει ξύλο όταν μας καθυστερεί και διαμαρτύρεται κι από πάνω; Ο μαγαζάτορας που μας μιλά αφ' υψηλού επειδή δεν φαινόμαστε αρκετά λεφτάδες; Ο καθηγητής πανεπιστημίου που νομίζει ότι κρατά το Θεό από τα αχαμνά πρέπει να χάσει τις επιγονατίδες του; Ο τσαμπουκάς που μπαίνει μπροστά μου στη σειρά κάνοντας την πάπια; Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο; Ίσως να αγοράσω ένα ρόπαλο, αφού με το ανάστημα μου δεν μπορώ να αποδώσω δικαιοσύνη;
Το θέμα δεν είναι αν είναι κοινωνικά αποδεκτή νόρμα η όχι. Το θέμα είναι τι άλλες επιλογές έχεις; Αν δεν έχεις άλλη διέξοδο, δεν εισηγούμαι να κάτσεις και να υφίστασαι τη ψυχολογική βία που ασκεί ο κάθε ορεξάτος καραγκιόζης.
Εκτός, έχεις περισσότερες και πιο "λογικές" επιλογές, νομίζω…
Ίσως να μην το χρειαστείς αν είσαι χαρισματικός στο λόγο… Θα μπορούσες τότε απλά να τους εκθέσεις στα γραπτά σου. Αυτό θα μπορούσε να γίνει με πολλούς τρόπους: παραπλανώντας την κοινή γνώμη, διαδίδοντας μισές αλήθειες, αφήνοντας "αθώες" υπόνοιες που εύκολα θα μπορούσαν να παρερμηνευθούν, κι άλλα πολλά. Ούτε κι αυτό νομίζω θα ήταν κοινωνικά αποδεκτή νόρμα αλλά συμβαίνει και συχνότερα μάλιστα;
Θεωριτικά επιλογές υπάρχουν πάντα. Μπορείς να αγνοήσεις τον παλιό ή το δημόσιο υπάλληλο και να υπομένεις την ψυχολογική βία (αυτή φαντάζομαι είναι και η χριστιανική επιλογή). Μπορείς να καρφώσεις τον παλιό, ή να κάνεις επίσημο παράπονο για το δημόσιο υπάλληλο (αυτή η επιλογή μάλλον προέρχεται από το αίσθημα δικαίου). Βεβαίως γνωρίζουμε όλοι αν τα πράγματα θα βελτιωθούν καρφώνοντας τον παλιό ή καταγγέλλοντας το δημόσιο υπάλληλο. Οπότε μένει η επιλογή του ξύλου στην οποία ικανοποιείται κάπως (έστω και με πολύ διαστροφικό τρόπο) το αίσθημα δικαίου, αλλά πάνω από όλα ικανοποιείται η τάση εκδίκησης (ψυχολογική βία εσύ, φυσική βία εγώ).
Το άλλο ερώτημα παραμένει: γιατί να μη φάει το ξύλο και ο δημόσιος υπάλληλος; Νομίζω η απάντηση έγκειται στο γεγονός ότι το στρατόπεδο που προστατεύει τις άρρωστες τάσεις εξουσιομανίας του παλιού, προστατεύει και πράξεις εκδίκησης που στην ευρύτερη κοινωνία θα είχαν πολύ πιο σοβαρές συνέπειες (νομικές και κοινωνικές).
Ο καθένας μάλλον επιλέγει το δρόμο του ήσυχου ύπνου. Κάποιοι δεν μπορούν να κοιμηθούν γνωρίζοντας ότι άφησαν τη ψυχολογική βία του παλιού να περάσει έτσι. Κάποιοι δε μπορούν να κοιμηθούν έχοντας σπάσει ένα ηλίθιο στο ξύλο γιατί ήταν εριστικά ηλίθιος.
Υστερογραφικά, όντως συμβαίνει συχνά οι έχοντες το χάρισμα του λέγειν να το χρησιμοποιούν με την ίδια ηθική που χρησιμοποιά το σώμα του αυτός που επιλέγει να σπάσει κάποιον στο ξύλο. Ουσιαστικά η ίδια επιλογή είναι με το ξύλο, απλά πιο υποκειμενική στην κρίση της από άλλους και όχι έυκολα μετρήσιμη. Για παράδειγμα, θα μπορούσε κάποιος να πάρει όλα τα γραπτά σχετικού προσώπου και να δει πόσα από αυτά είναι σπόντες προς αυτούς που εκδικείται.