Σωτήρης Δημητριάδης

(~sotiris)

Είχαμε και εμείς μια χωράφα απέναντι από το σπίτι μου όταν ήμουν μικρός. Ήταν τέλειος χώρος για ποδόσφαιρο και κάθε μέρα παίζαμε εκεί όλα τα παιδιά της γειτονιάς. Όταν τελείωνα το γυμνάσιο άρχισε να χτίζεται ένα σπίτι στο κέντρο του οικοπέδου. Κάθε φορά που περνώ έξω από εκείνο το σπίτι νοιώθω ότι δεν έπρεπε να ήταν εκεί.

Εμένα, η χωράφα απέναντι από το δικό μου το σπίτι υπάρχει ακόμα. είναι και η τερατσιά που σκαρφαλώναμε πάνω!!!! μόνο που τώρα όλα φαίνονται μικρότερα. Μάλλον μεγάλωσα…….

Εγώ μεγάλωσα σε χωριό, τα Λεύκαρα. Μερικές φορές αναπολώ τα παιδικά μου χρόνια, τα χρόνια της αγνότητας και της ανεμελιάς. Είχε πολλά παιδιά η γειτονιά μου. Παίζαμε χωστό, μάνα και κοτσαντίρι (ή βασιλέα). Παίζαμε και ποδόσφαιρο (εγώ έφερνα την μάππαν, δεν ήμουν ούτε είμαι καλός στο ποδόσφαιρο). Η αδελφή μου μένει κοντά μας. Ο Παύλος (ο αδελφότεχνος μου) δεν έχει φίλους στην γειτονιά και έτσι αναγκάζεται να πηγαίνει εκτός γειτονιάς για παιχνίδι. Τον λυπάμαι κάπως.

Κάποτε ζηλεύω τα παιδιά που παίζουν στις χωράφες. Η μόνη τους έννοια το λίγο διάβασμα που έχουν και μετά το παιχνίδι. Μετά ο ύπνος, κατά τις 8.30 - 9.00. Και πάλε.

Εμένα η μια εκ των δύο χωράφων των παιδικών μου χρόνων δεν υπάρχει εδώ και 13 χρόνια. Ήταν και απέναντι από το σπίτι μου, παίζαμε ποδόσφαιρο και ππιριλιά. Τώρα μέσα σ' αυτή έχει δύο οικίες. Και την δεύτερη τώρα την έκοψαν οικόπεδα και όπου να σε θα ξεκινήσουν να κτίζουν :-( Νοσταλγώ αυτά τα χρόνια!!!

Χθες πήγα ένα περίπατο στη γειτονιά που μένω τώρα Λευκωσία και παρατήρησα ότι έχει ακόμη αρκετές χωράφες, αλλά πόσο θα πάνε ακόμα.Επίσης είδα και αρκετά παιδιά να παίζουν ποδόσφαιρο σ' ένα γειτονικό πάρκο.

Η δική μου αγαπημένη χωράφα στην γειτονιά μου έχει γίνει πρατήριο βενζίνης. Ήταν μια τεράστια χωράφα[με την παιδική ματιά] και παίζαμε σχεδόν κάθε μέρα εκεί, τα παιδιά της γειτονιάς. Εμάς όμως όχι μόνο σταμάτησε να είναι τόπος συνάντησης των πιτσιρικάδων, αλλά χώρισε τον τόπο σε δύο γειτονιές. Τώρα για να πάει ο κόσμος στην άλλη πλευρά της γειτονιάς πρέπει να διασχίσει μεγάλη απόσταση.

Εγώ δεν έχω μια χωράφα να αναπολώ τις παιδικές αθλητικές περιπέτειες μου μιας και βρίσκομαι σε περιοχή πνιγμένη από σχολεία με γήπεδα… Για ποδόσφαιρο - είχα το γήπεδο της Χρυσελεούσας ή του Κεραυνού, για μπάσκετ - το Γυμνάσιο της Έγκωμης ή τα λύκεια του Κύκκου ή πάλι τον Κεραυνό (btw αυτά είναι και τα σχολεία στα οποία φοίτησα)… Σήμερα είναι και το futsal (και το μπάσκετ) του GC School… Το ωραίο της υπόθεσης είναι ότι τα σχολεία δεν θα κατεδαφιστούν ποτέ (μάλλον) και ούτε θα κτιστούν πολυκατοικίες από πάνω…

Ακούγοντας όμως για τις δικιές σας γειτονιές αναρωτιούμαι γιατί δεν υπάρχουν παραπάνω γήπεδα (μιας και σχολεία υπάρχουν αρκετά) σε γειτονιές… Δεν υπάρχει κανένας να προσφέρει στην κοινωνία - να κάμει καμιά δωρεά, κάποιο κοινωνικό έργο ?… Α ναι! Έχουμε την εκκλησία - έχει λεφτά όμως η φτωχή μας εκκλησία - τα βγάζει πέρα με τα λιγοστά σελινούθκια που τις βάλουν τις Κυριακές οι γριές ή με τις τεράστιες εκτάσεις γης που έχουν (δωρεές των προγόνων μας) ?

Όλοι ξέρουμε πως η εκκλησία είναι πλούσια και πως τα λεφτά που μαζεύει τα έχει για να τα επιστρέφει στον πολίτη μέσα από κοινωνικό έργο - πούντο? Θα ταν δύσκολο μια εκκλησία να κτίσει ένα κέντρο νεότητος (youth centre?) με γήπεδα futsal και μπασκετ… [θα βοηθούσε και το πρόβλημα των ναρκωτικών που πολλαπλασιάζεται σαν επηδημία τα τελευταία χρόνια] - Τα λεφτά τα έχει… Τί τα κάνει? (τουλάχιστον το Μετόχι του Κύκκου εδώ δίπλα) - τα σκορπίζει σε ηλιθιότητες όπως το να εγκαταστήσει 2 τεραστιες δορυφορικές αντένες στην οροφή της (τί βλέπετε παπάδες από τις δορυφορικές?) ή να κτίσει εκκλησάκι μες την αυλή του σχολείου (Κυκκού Α) και του διπλανού στρατοπέδου (211 Τ.Π. - btw η μονάδα που υπηρέτησα για 25 μήνες) - για ποίο λόγο? - να έχεις 3 εκκλησίες σε 1 τετράγωνο?…