Ο κύριος Παναγιώτης
Posted by Σωτήρης Δημητριάδης Sun, 30 Oct 2005 14:04:48 EET
Καθώς γέμιζα το παγούρι με νερό από το πρατήριο της βενζίνης στη γειτονιά μου, έρχεται ένας γεροντάκος γύρω στα 75-80 να κρατά το δικό του παγούρι και να με περιμένει να τελειώσω ώστε να γεμίσει και αυτός το δικό του. Με ρωτά ποιος είμαι, αυτοσυστήνεται, και αρχίζει να μου μιλάει για τη ζωή του. Ότι μένει λίγο πιο κάτω, μαζί με το γιο του το μεγάλο και τη νύφη του, έχει τρία παιδιά και 7 εγγόνια. Η γυναίκα του δεν ζει πια και είναι καιρός να πάει να τη βρει. Μου είπε ακόμα ότι δούλευε ως αστυνομικός, αλλά έχει πολλά χρόνια που αφυπηρέτησε και τώρα βαριέται επειδή όλη μέρα δεν έχει τίποτα να κάνει. Αλλά από τα παιδιά του δεν έχει κανένα παράπονο. Μου είπε και άλλα πολλά, και όλα αυτά μέσα σε διάστημα 10 λεπτών. Φεύγοντας, μου έδωσε τις ευχές του και μου είπε να ξαναβρεθούμε την άλλη Κυριακή την ίδια ώρα.
Χάρηκα που γνώρισα τον κ.Παναγιώτη. Έστω και το λίγο που έμεινα μαζί του και τον άκουσα, πιστεύω το ευχαριστήθηκε. Οι ηλικιωμένοι δεν ζητούν και πολλά, μόνο λίγο τη προσοχή μας, λίγη συντροφιά.
Reader's Comments
Εγνώρισα τζιαι εγώ ένα παππού μια φορά με παρόμοιο τρόπο, τον κύριο Δανιήλ. Μια φορά μόνο τον είδα, αλλά έκαμεν μου τρομερή εντύπωση στα 10 λεπτά που μιλήσαμε, τόση που θυμούμαι τα πάντα που τζίνα που μου είπε εκτός που το παρατσούκλι του στην αστυνομία. Ίσσιεν μια τεράστια ουλή στο πρόσωπο του που τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο τζιαι το παρατσούκλι του κάποια σχέση με την ουλή ίσσιεν. Δυστυχώς εν θυμούμαι.
Νομίζω μπορούμε να κάνουμε παραπάνω για τούτους τους ανθρώπους που το να τους αφήνουμε να περιμένουν να πεθάνουν. Έκαμες τζιαι εσύ την ίδια παρατήρηση με εμένα. Νομίζω η κουβέντα τζιαι η παρέα κάμνει τους πολλά ευτυχισμένους.
Συμφωνώ και εγώ. Έχω κι εγώ μεγάλη συμπάθεια για τους ηλικιωμένους. Οι άνθρωποι αυτοί έζησαν σε άσχημες εποχές, έκαναν πολλές θυσίες και πέρασαν από πολλές κακουχίες για να απολαμβάνουμε εμείς σήμερα μια αξιοπρεπή και ανθρώπινη ζωή. Νομίζω τους το χρωστάμε.
Αν ήταν μονό αυτά θα ήταν όλα καλά όμως δεν είναι .Αλήθεια έχετε αλλάξει ποτέ πάνες σε ένα άτομο τρίτης ηλικίας ,έχετε δεχτεί την απαίσια κριτική τους ,την αφόρητη μουρμουρά τους ,την εκνευριστική επιμονή τους ,την ατίθαση συμπεριφορά , την εξωπραγματική ανασφάλεια τους…; Να λοιπόν που το νόμισμα έχει δυο όψεις αυτήν τον 10 λεπτών και αυτή μιας ζωής που σβήνει.
Η συνάντηση ενός ατόμου που βρίσκετε¨ κάπου κοντά στο τέλος¨ και κάποιου ατόμου που βρίσκετε¨ κάπου κοντά στην αρχή¨ ,δεν είναι, ούτε ήταν ποτέ μια απλή συνάντηση ανταλλαγής προσφορών αλλά ένα χάσμα, δυστυχώς. Κανείς από τους δυο δεν προσφέρετε ολοκληρωτικά(όπως και σε όλες τις σχέσεις των ανθρώπων ποσό μάλλον σε αυτή).
Κάποτε φωτογράφισα μια γριά ακριβώς εκείνη την στιγμή που έβαλε αντήλιο το χέρι της και κοίταζε τον ουρανό. Όταν έβαλα την φωτογραφία στο αλπούν μου έγραψα από κάτω ¨περιμένοντας τον θάνατο¨ .Οι πιο πολλοί φίλοι και άνθρωποι περί τέχνης, που έτυχε να προσέξουν τον τίτλο αυτό αντέδρασαν, μα άραγε δεν είναι έτσι;
Οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας θέλουν πάνω από όλα « φροντίδα» .Ετοιμαστείτε ακολουθούν οι γονείς σας μετά τους παππούδες σας και υστέρα εσείς.
«…Οι ηλικιωμένοι δεν ζητούν και πολλά, μόνο λίγο τη προσοχή μας, λίγη συντροφιά.»
Εκτός αν είσαι εθελοντής σε κάποιο γηροκομείο ή νοσοκόμος, τότε θα αλλάξεις τις πάνες μόνο για μετρημένα στο ένα χέρι άτομα που αγαπάς, και θα δεχτείς την απαίσια κριτική τους, την αφόρητη μουρμούρα τους, την εκνευριστική επιμονή τους, την ατίθαση συμπεριφορά τους και την εξωπραγματική ανασφάλεια τους με υπομονή, για να μην πω με σχετική άνεση. Τις υπόλοιπες εκατοντάδες ηλικιωμένων που θα δεις μπροστά σου κατά καιρούς μάλλον θα τους μιλήσεις για μερικά λεπτά μόνο και αν δεν μπορείς να τους μιλήσεις για αυτά τα λίγα λεπτά τότε δεν είναι οι ηλικιωμένοι που έχουν το πρόβλημα. Όπως και όταν αναμένεις ότι κάποιος που σου μιλά για δέκα λεπτά θα σου δωθεί ολοκληρωτικά. Πιο πιθανόν είναι να σου δωθεί ολοκληρωτικά αυτός που του αλλάζεις τις πάνες. Αλλά άμα γράφουμε ασυναρτησίες απλά για να γράφουμε παντού κάτι… Ad hominem, το παραδέχομαι. Δε βαριέσαι, η μαλακία έξω από τις παρτούζες και τις τσόντες είναι ούτως ή άλλως θέμα προσωπικό.
Δε γίνεται απλά να είναι άτομα σε κάποια άλλη φάση; Είναι ανάγκη να υπάρχει ειδική σχέση;
Ένα quote (λυπηρό άλλα κάπως σχετικό) που άκουσα -σε μια ταινία νομίζω- (δεν θυμούμαι την ταινία ούτε πώς παεί ακριβώς το quote αλλά έλεγε κάτι τέτοιο):
"…ότι ο κυριότερος λόγος θανάτου παγκοσμίως είναι η αφυπηρέτηση… ότι όταν ο άνθρωπος ξυπνά χωρίς να προσμένει κάτι (δουλειά, ρουτίνα κλπ) - "βαριέται" τόσο που στο τέλος πεθαίνει…"
Νομίζω το απόδωσα λίγο άτσαλα και ίσως να μη βγαίνει ακριβώς το νόημα που θέλω να θίξω… Anyways - όταν το πρωτοάκουσα μου φάνηκε λογικό
Το λέει ο Budd στο Kill Bill volume 2
Σωστός……..
"They say the number one killer of old people is retirement. People got 'em a job to do, they tend to live a little longer so they can do it. …."
Νομίζω πως η ζωή έχει πολλά γυρίσματα… και οι ηλικιωμένοι το ξέρουν καλύτερα από εμάς γιατί έχουν πολλές περισσότερες εμπειρίες από εμάς. Μπορεί μέσα σε εκείνα τα 10 λεπτά να μην δημιουργείται καμία ειδική σχέση, αλλά δίνεται ένα σημαντικό μάθημα ζωής!
Είμαστε νέοι τώρα και δεν το βλέπουμε, αλλά θα φτάσουμε και εμείς κάποτε σε εκείνη την ηλικία. Εγώ προσωπικά, δεν ξέρω για σας θα ήθελα να μου δίνουν λίγη προσοχή και συντροφιά… δεν θα μου άρεσε να με βλέπουν σαν ετοιμοθάνατη!!!! Και ακόμη περισσότερο να με βλέπουν, σαν ένα μωρό 80 χρόνον που του αλλάζουν μπάμπερς!!!!