Σωτήρης Δημητριάδης

(~sotiris)

Στην προηγούμενη εταιρεία που εργαζόμουν σε τριάμισι χρόνια άλλαξα 2-3 καρέκλες. Την πρώτη φορά μου είπαν ότι δεν έχουν καλή καρέκλα για να κάτσω και να πάω να πάρω μια από την εταιρεία που συνεργάζονταν μέχρι ενός ποσού. Την δεύτερη φορά όπως καθόμουν και έγειρνα πίσω έσπασα την καρέκλα και την ίδια μέρα πήγα και πήρα ένα άλλο μοντέλο από την ίδια εταιρεία.

Την τρίτη φορά αλλάξαμε γραφεία και το νέο περιβάλλον εργασία ήταν πολύ ντιζαινάτο! Έτσι οι παλιές καρέκλες έπρεπε να φύγουν και να έρθουν πιο μοντέρνες. Διάφορες εταιρείες μας έφεραν δοκιμαστικά μοντέλα για μερικούς μήνες και συνέχεια αλλάζαμε καρέκλες. Είχα για μερικές βδομάδες ένα μοντέλο των 700 ευρώ και ομολογώ ότι άξιζε στο 100% τα λεφτά του! Μας είχαν πει ότι δεν μπορούμε να πάρουμε αυτό το μοντέλο παρόλο που όλοι αυτό ήθελαν. Τελικά η εταιρεία πήρε 2 είδη καρεκλών επειδή δεν μπορούσαμε να συμφωνήσουμε σε ένα μοντέλο.

Κάποιοι καταλάβουν ότι οι συνθήκες εργασίας είναι σημαντικές στην εργασία, κάποιοι άλλοι λένε ότι "εγώ θέλω να γίνεται η δουλειά μου". Με λίγα λόγια σου λένε ότι σαν άτομο σε έχω χεσμένο και δεν με ενδιαφέρει τίποτε άλλο από την δουλειά!

Όταν ζήτησα άλλη καρέκλα, μου είπαν ότι αυτές έχουν και θα πρέπει να τους φέρω χαρτί από ορθοπεδικό ότι χρειάζομαι ειδική καρέκλα. Το θέμα είναι ότι γιατί κάποιος πρέπει να κάθεται σε καλή καρέκλα αφού ήδη του δημιουργηθεί το πρόβλημα και όχι πιο πριν; Σκέφτομαι σοβαρά ν'αγοράσω και να την πάρω στο γραφείο.