Σωτήρης Δημητριάδης

(~sotiris)

Υπάρχουν "έποικοι" που δεν γνώρισαν άλλο τόπο. Γεννήθηκαν εδώ και μεγάλωσαν εδώ — εδώ και 35 χρόνια. Είναι ανθρωπιστικό το θέμα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έγινε εισβολή αλλά, κάποια στιγμή, πρέπει να αποφασίσουμε ποια είναι τα πιο σοβαρά ζητήματα που εμποδίζουν τη λύση του προβλήματος και να φροντίσουμε ώστε να διευθετηθούν το συντομότερο (με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο). Το status quo δεν μπορεί (=δεν συμφέρει κανένα) να συνεχίζεται ἐς ἀεί.

Εκεί που συμφέρει είναι ανθρωπιστικό το ζήτημα, εκεί που δεν συμφέρει δεν είναι. Αν έρθουν να μείνουν σπίτι σου διώχνοντας σε εσένα με τη βία, τι θα θεωρείς ανθρωπιστικό;

Αν με διώξουν από το σπίτι μου κι έχω ενώπιον μου μια πραγματικότητα 35 χρόνων τότε, μόνη μου έγνοια θα ήταν το μέλλον και, πιο συγκεκριμένα, οι συνέπειες που θα είχε κάθε μου ενέργεια στη διασφάλιση της ευημερίας των παιδιών μου. Πόσο μάλλον όταν οι προβλέψεις θα ήταν δυσμενείς σε ενδεχόμενη διαιώνιση της υφιστάμενης κατάστασης. Νομίζω δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα της κατάστασης στην οποία έχουμε περιέλθει.

Διαφωνείς με την απόφαση του Δικαστηρίου στην οποία αναφέρομαι στη καταχώρηση;

Δεν είπα ότι είμαι εναντίον μιας δίκαιης λύσης. Εκείνο που θίγω στη καταχώρηση είναι ότι βγήκε μια απόφαση από το Δικαστήριο που δικαιώνει τον πρόσφυγα Αποστολίδη ο οποίος εκδιώχθηκε με τη βία από τον τόπο του( και δεν την εγκατέλειψε όπως υποστηρίζουν).

Δεν διαφωνώ με καμιά απόφαση δικαστηρίου. Αναφερόμουν στη τελευταία παράγραφο της καταχώρησης.

Μα είτε Βρεττανοί υπήκοοι λέγονται, είτε Τούρκοι, είτε οτιδήποτε άλλο…από τη στιγμή που σφετερίζονται ξένες περιουσίες είναι παράνομοι.

Πραγματικά δεν κατάλαβα το "ανθρωπιστικό θέμα". Δηλαδή, αν ένας πρόσφυγας αναγκάστηκε να ζήσει μακριά από το σπίτι του για 36 χρόνια σχεδόν, και για τα 36 χρόνια αυτά στο σπίτι αυτό γεννήθηκε και μεγάλωσε ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος, ανεξαρτήτως καταγωγής, τότε ο πρόσφυγας θα πρέπει να παραχωρήσει το σπίτι αυτό στον έποικο επειδή "εν κρίμα" ;

Δηλαδή, αν κάποιος απαγάγει σου το μωρό σου, που είναι ενός χρονού, επειδή εν κάμνει μωρά, και μετά από 3 χρόνια καταφέρεις να το έβρεις, εν θα το διεκδικήσεις επειδή "εν κρίμα" και το έχει παραπάνω καιρό από σένα; Να ξέρουμε και που είναι τα όρια μας. Και επειδή το ξεχνάμε φαίνεται, κι εμείς άνθρωποι είμαστε. Ο καθένας δικαιούται να το δει ανθρωπιστικά, αλλά ο διαπραγματευτής οφείλει να το δει με γνώμονα το τι είναι δίκαιο.

Αν βρεθεί λύση, τότε ο κάθε πρόσφυγας θα έχει το δικαίωμα να πει στον έποικο: "Ρε φίλε, πιάσ' το. Τα τόσα χρόνια που ήμουν πρόσφυγας εκατάφερα και εξανάκτισα τη ζωή μου. Έτσι, χάρισμά σου τούτη που μου έκλέψαν".