Come-back
Posted by Γιώτα Χατζηλοϊζου Thu, 13 Mar 2008 12:38:24 EET
Μετά από 2 κηδείες στο οικογενειακό μου περιβάλλον επιστρέφω ξανά στο blogging. Εκεί που θάψαμε τη γιαγιά, μετά από 10 μέρες θάψαμε και τον παππού. Ξαφνικά οι προτεραιότητες στη ζωή μας, αλλάζουν κάπως παράξενα και νιώθεις έντονα την ανάγκη για αλλαγή. Η ζωή μας, είναι μικρή και οι μέρες περνούν με μεγάλη ταχύτητα. Ταυτόχρονα συνειδητοποιείς ότι δεν μπορείς να αλλάξεις και πολύ τα πράγματα αλλά σίγουρα προσπαθείς για κάτι καλύτερο και ειδικά όσον αφορά τον εσωτερικό μας κόσμο. Τελικά εκείνο που έχει σημασία είναι να μαστε καλοί άνθρωποι χωρίς υπερβολές. Σίγουρα δεν μπορώ να σώσω τα παιδάκια που πεινάνε, η τα παιδιά που είναι θύματα κακοποίησης, αλλά το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να συνεχίσω να δημιουργώ στο χώρο της τέχνης. Μακάρι να ήμουν ο Bill Gates και να βοηθούσα όλο το κόσμο αλλά δεν είμαι και έτσι αρκούμαι σε αυτά που έχω και στις δικές μου δυνάμεις.Στο καλό γιαγιά και παππούλη! Εύχομαι ο κόσμος που πήγατε να είναι καλύτερος από το δικό μας…
Reader's Comments
Συλλυπητήρια…Τί να κάνουμε.. δυστυχώς υπάρχουν και αυτά στην ζωή μας… Όσον αφορά τις προτεραιότητες της ζωής μας που ανέφερες.. μόνο όταν καταλάβουμε το νόημα προτάσεων όπως "Ζήσε την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία" ή "Μην αφήσεις κάτι που μπορείς να κάνεις σήμερα για αύριο" και πολλά άλλα, μόνο τότε μπορεί πραγματικά να θέσουμε κάποιες προτεραιότητες στην ζωή μας… Όπως είπες η ζωή μας είναι τόσο μικρή για να σπαταλάμε τον χρόνο μας με αχρείαστα και ανούσια πράγματα και γεγονότα… Πολλοί από εμάς, αν δεν είναι και όλοι, σκεφτόμαστε συνεχώς το αύριο… το μετά… το μέλλον… και δεν μπαίνουμε στην διαδικασία του να σκεφτούμε ούτε μια φορά το τώρα.. το παρόν… Γεμίζουμε την ζωή μας με ένα μεγάλο ΘΑ, θα κάνω αυτό.. θα κάνω το άλλο… και σχεδόν ποτέ δεν κάνουμε κάτι αυθόρμητα… ζούμε βάση προγράμματος μη θέλοντας ποτέ να λοξοδρομήσουμε από φόβο πάλι για το τι θα γίνει μετά αφού για όλα φροντίζουμε να δημιουργούμε πάντα ένα ΑΛΛΆ.. θέλω να κάνω αυτό αλλά… Και όταν πια μπορεί να είναι αργά.. αρχίζουμε να αναπολούμε τα παλιά… και συμπεραίνουμε ότι δεν κάναμε τίποτα… δεν ζήσαμε.. απλά υπήρξαμε σ' αυτή την ζωή… Και τότε είναι που αρχίζει το ΑΝ… αν έκανα αυτό.. θα ήταν αλλιώς κτλ.. στρέφοντας έτσι την σκέψη μας στο πριν αγνοώντας και πάλι το παρόν…
μαρία, πολύ σωστά τα γραφόμενα σου. όντως συνεχώς σκεφτόμαστε το μέλλον, είτε είναι η δουλειά μας είτε είναι τα προσωπικά μας, είτε είναι η οικογένεια μας. αυτό το ΘΑ, θα μας θάψει στο τέλος :-) .Το να ζεις το παρών είναι αυτό που έχει σημασία σε τελική ανάλυση. Το παρών είναι το μόνο που μας κρατά ζωντανούς δεδομένου ότι αξιοποιούμε το χρόνο αυτό, όσο καλύτερα γίνεται με τα αγαπημένα μας πρόσωπα.
Και όμως υπάρχουν αυτά τα συμβάντα για να μας προσγειώνουν κάποιες υλιστικές προτεραιότητες που εμείς τις λέμε όνειρα. Αυτό που δεν υπολογίζουμε πάντα είναι ο χρόνος. Όσο και αν κυνηγάμε τον χρόνο δεν θα τον έχουμε .Πάντα θα είναι εμπρός μας. Αυτό που μένει είναι οι απόγονοι. Τίποτα άλλο. Όσο πιο πολύ το συνειδητοποιούμε τόσο πιο κερδισμένοι είμαστε σε αυτό τον άνισο αγώνα. Ακόμα κάτι η ουσία ,η οποία βρίσκεται στον καλοπροαίρετο μάγκικο αυθορμητισμό του κάθε ανθρώπου. Απ’ την άλλη ναι ,μπορεί κάποιοι αγαπημένοι να φεύγουν από την ζωή μας ,αλλά είναι για να έρθουν άλλοι αγαπημένοι. Όπως και να έχει, τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια σε εσένα και στην οικογένεια σου ήδη τα ‘χεις.